Κι όμως, την αγαπώ ακόμα… [Part 6]

Μεγάλοι έρωτες…

Μεγάλοι έρωτες…

Τη στιγμή που αυτά συμβαίνουν, η Κέλη έχει φτάσει στο διαμέρισμα της, ένα μικρό δυάρι που κατάφερε να ενοικιάσει όταν βρήκε δουλειά σε ένα δικηγορικό γραφείο και έφυγε από το πατρικό της. Στο δυαράκι αυτό, από το βάψιμο των τοίχων μέχρι τα έπιπλα και τις κουρτίνες, παντού είχε βάλει την προσωπική της πινελιά ήταν πάντα το καταφύγιο της, το σπίτι της, η δύναμη της ανεξαρτησίας της.

Σήμερα όμως κάτι άλλαξε όλα της φαίνονται περίεργα, άσχημα. Καθώς αλλάζει και πάει στο μπάνιο για να αφαιρέσει το μεϊκάπ, ανοίγει και τον υπολογιστή για να ρίξει μια ματιά στο Facebook, πριν πέσει για ύπνο. Τι ήταν όμως αυτό που της χάλασε τη διάθεση; Ίσως, ότι το προαίσθημα που είχε από νωρίς, δεν βγήκε τελικά αληθινό και επέστρεψε πάλι μόνη στο σπίτι. Πάει καιρός από τότε που ένιωσε ευτυχισμένη και αυτό την έχει καταβάλει ακόμα περισσότερο. Όσο μεγαλώνει ο χρόνος της μοναξιάς, τόσο η ανάγκη της για συντροφικότητα γίνεται εντονότερη και επιτακτική.

Το κείμενο αυτό είναι μια ιστορία
σε εξέλιξη. Για να διαβάσετε τα
άλλα κομμάτια κάντε κλικ
στο αντίστοιχο νούμερο:
[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10]
[11] [12] [13] [14] [15] [16] [17]
[18] [19] [20] [21] [22]
[23] [24] [25] [26] [27]
[28] [29] [30] [31]

«Γιατί να μην είμαι σαν την Νάντια;» ψελλίζει μπροστά στον καθρέπτη, αφαιρώντας και τα τελευταία υπολείμματα από το μακιγιάζ στο πρόσωπο της.
«Μπορεί οι περισσότεροι να τη θεωρούν πόρνη, αλλά με την επιθετικότητα της παίρνει πάντα αυτό που θέλει. Μπορώ άραγε να γίνω λιγάκι επιθετική και εγώ;»
Κοντοστέκεται λιγάκι στον καθρέπτη και κοιτά το είδωλο της. Ξαφνικά, σαν τα προσεχώς από ταινία, περνάνε από το μυαλό της όλες εκείνες οι στιγμές που «έπιασε» το βλέμμα του Ρόμπερτ, είτε πάνω στο μπούστο της είτε πάνω στο υπόλοιπο κορμί της. Γιατί όμως, αφού ήταν ξεκάθαρο ότι την έβρισκε ελκυστική, δεν είπε τίποτα;
Βυθισμένη σε αυτές τις σκέψεις, έχει φτάσει στην κρεβατοκάμαρα και κάθεται στο κρεβάτι, με τον φορητό υπολογιστή στα πόδια. Ανοίγοντας το Facebook, βλέπει στις νέες αιτήσεις για φίλους τον Ρόμπερτ. «πότε πρόλαβε;» σκέπτεται και ένα μικρό χαμόγελο προβάλει στο πρόσωπο της, καθώς κάνει αποδεκτό το αίτημα φιλίας.

Μόλις μερικά δευτερόλεπτα μετά την αποδοχή, φτάνει ένα μήνυμα στον υπολογιστή της από το Ρόμπερτ.
– Καλησπέρα και πάλι.
– Καλησπέρα, δε θα πάς για ύπνο που είπες;

Την ίδια στιγμή, στο διαμέρισμα του ο Ρόμπερτ, φαίνεται ταραγμένος είναι εμφανές ότι πληκτρολογεί όσο ποιο γρήγορα μπορεί.

- Μου απάντησε, με ρωτάει γιατί δεν πήγα για ύπνο όπως της είπα. Τι να της πω;
– πες της, Δεν μπορούσα να κοιμηθώ γιατί σε σκεπτόμουν;

Ο Ρόμπερτ είχε μπει στο Facebook, με το που πήγε στο σπίτι και ζήτησε τη βοήθεια της φίλης του της Κάτιας, στο πώς να προσεγγίσει την Κέλη.

- Της το είπα!
– Τελικά τι θέλεις να κάνεις με αυτή; Την ερωτεύτηκες;
– Επειδή σε εμπιστεύομαι, θα σου πω την αλήθεια. Δεν είναι ότι την ερωτεύτηκα, απλά έχει υπέροχο σώμα και με τα ξανθά μαλλιά της, μοιάζει με μοντέλο της τηλεόρασης. Μην με παρεξηγείς, αλλά αυτό που θέλω περισσότερο από όλα, είναι να βρεθώ στο κρεβάτι μαζί της. Εξάλλου ξέρεις, ότι έχω φάει κόλλημα με την Νάντια στο έχω ξαναπεί αυτό.
– Ναι, ναι, ξέρω την άλλη ξανθιά, που δε σου δίνει σημασία. Αμάν πια εσείς οι άνδρες με τις ξανθές.

Πίσω στο διαμέρισμα της, η Κέλη διαβάζει σοκαρισμένη το μήνυμα του Ρόμπερτ

«Αν είναι δυνατόν, γιατί δεν είπε τίποτα νωρίτερα;»
– Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, αλλά μήπως υπερβάλεις λιγάκι;
– Όχι, απλά όταν χωρίσαμε κατάλαβα, πόσο πολύ με άγγιξε η παρουσία σου.

Μέσα σε δέκα λεπτά, πάντα με την καθοδήγηση της Κάτιας, ο Ρόμπερτ είναι εμφανές πλέον ότι έχει κερδίσει, τουλάχιστον, την προσοχή της.

Η νύχτα φαντάζει μεγάλη ακόμα, πολλά μπορούν να γίνουν. Εξάλλου, είναι Αυγουστιάτικο βράδυ, με ένα υπέροχο φεγγάρι, τι άλλο θα μπορούσε περισσότερο από αυτό, να ανεβάσει την ερωτική διάθεση των ανθρώπων.

Την ώρα που αυτά συμβαίνουν, στο αυτοκίνητο ο Μαϊκλ αποφάσισε να κάνει το χατίρι της Έμιλη, σταματά σε ένα σημείο, όπου δεν υπάρχει κανείς άλλος. Για μερικά λεπτά τα βλέμματα και των δύο κοιτάζουν προς την πόλη. Ξαφνικά, σαν να το είχαν συμφωνήσει από πριν, γυρίζουν και κοιτάζονται στα μάτια. Είναι η πρώτη φορά που συναντιούνται τα βλέμματα τους, μετά που έφυγαν από την καφετέρια. Ο Μαϊκλ δείχνει ποιο ήρεμος από πριν, σαν να έχει αφεθεί πια, σε αυτό που επιθυμεί σαν τρελή η καρδιά του. Αυτή τη φορά, περνά αυτός το χέρι του και πιάνει το δικό της. Με τα πρόσωπα να πλησιάζουν αργά, τους χωρίζουν μόλις μερικά εκατοστά πριν τα χείλη του αγγίξουν τα δικά της. Τότε η Έμιλη κοντοστέκεται για λίγο και λέει με ψιθυριστή φωνή.

- Ξέρεις τι πάμε να κάνουμε;
– Μια μεγάλη τρέλα.
– Δεν πρέπει. Αν το μάθει ο αδερφός μου θα έχουμε μεγάλα προβλήματα.
– Το ξέρω.

Πλέον τα πρόσωπα τους είναι τόσο κοντά, που νιώθουν ο ένας την ανάσα του άλλου.

- Σε θέλω τόσο πολύ!

Λέει ο Μαϊκλ, καθώς τη φιλά περνώντας το χέρι του ανάμεσα στα μακριά υπέροχα μαύρα μαλλιά της. Ξαφνικά, την υπέροχη αυτή στιγμή, διακόπτει ο ήχος κλήσης από το τηλέφωνο της Έμιλη.

- Αμάν, ο αδερφός μου!
– Ναι, ναι, ερχόμαστε Νικ, περίμενε με στην είσοδο, θα είμαστε σε 5 λεπτά εκεί.

Η Έμιλη κλείνει το τηλέφωνο, ο Μαϊκλ ξεκινά το αυτοκίνητο για να φύγουν, δίνοντας της ένα ακόμα πεταχτό φιλί. Καθώς οδηγεί, παρατηρεί ότι η Έμιλη μονολογεί κάτι και δείχνει ιδιαίτερα ταραγμένη.

- Τι τρέχει;
– Είναι λάθος, είναι λάθος αυτό που έγινε.
– Ηρέμισε, δεν είναι τίποτα, συμβαίνει να ερωτεύονται οι άνθρωποι. Μόλις φτάσουμε, θα μιλήσω στον αδερφό σου, να του εξηγήσω και θα καταλάβει.
– Όχι, όχι, σε παρακαλώ, μην το κάνει αυτό!
– Ηρέμισε μικρό μου. Μήπως θες να ξεχάσουμε ότι έγινε;
– Όχι. Απλά μην πεις τίποτα στον αδερφό μου, σε παρακαλώ, θα δούμε αργότερα τι θα γίνει.
– Οκ. Δεν θα πω τίποτα.

Έχουν πλέον φτάσει στο σπίτι, ο Νικ τους περιμένει απ’ έξω.

- Ευχαριστώ για την εξυπηρέτηση Μαϊκλ. Δώσε μου μια κάρτα σου, θέλω να περάσω από το γραφείο σου, να μιλήσουμε λίγο για δουλειές και να θυμηθούμε και τα παλιά.
– Σίγουρα, έλα ότι ώρα θες θα είμαι εκεί.
– Καληνύχτα σας
– Καληνύχτα.

Καθώς ο Μαϊκλ απομακρύνεται με το αυτοκίνητο, ο Νικ και η Έμιλη μπαίνουν στην μονοκατοικία, τότε η Έμιλη παρατηρεί αίμα στο πουκάμισο του Νικ.

– Τι είναι αυτό; Χτύπησες πουθενά;
– Δεν είναι δικό μου, μην ανησυχείς και δεν είναι δικιά σου δουλειά, πήγαινε για ύπνο.

- Συνεχίζεται… [Κλικ Εδώ]



VN:F [1.9.22_1171]
Σας άρεσε αυτό που διαβάσατε; Με πόσα αστέρια το βαθμολογείτε;
Rating: 9.4/10 (5 votes cast)
VN:F [1.9.22_1171]
Rating: +3 (from 3 votes)
Κι όμως, την αγαπώ ακόμα... [Part 6], 9.4 out of 10 based on 5 ratings
Be Sociable, Share!

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Copyright © 2016 GTM All rights reserved.
desk-mess-mirrored v

web analytics