Κι όμως, την αγαπώ ακόμα… [Part 5]

Θα παρατηρήσετε ότι τα πρώτα 4-5 part της ιστορίας, δεν είναι μεγάλα σε μέγεθος και είναι γραμμένα χωρίς ιδιαίτερη προσοχή, στη συνέχεια (θέλω να πιστεύω) υπάρχει αισθητή βελτίωση. Ο λόγος είναι γιατί το «Κι όμως, την αγαπώ ακόμα…» είναι ένα κείμενο που ξεκίνησε να γράφεται για πλάκα, με σκοπό να ολοκληρωθεί σε 2-3 part. Στη συνέχεια, ανακάλυψα πόσο όμορφο είναι να γίνεσαι ένα με τους ήρωες της ιστορίας και να ζεις μαζί τους. Δεν μπαίνω στην διαδικασία να βελτιώσω τα πρώτα κείμενα, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που διαβάζουν την ιστορία από την αρχή της και δεν θα ήθελα να αλλοιωθεί ο τρόπος εξέλιξης της.
Μεγάλοι έρωτες…

Μεγάλοι έρωτες…

Καθώς ο Μαϊκλ και η Έμιλη περπατούν μέσα από τα σοκάκια της πόλης, για να φτάσουν στο αυτοκίνητο, το φεγγάρι, που έχει πάρει τη θέση του ψηλά στον ουρανό, λειτουργεί σαν ερωτικός φωτισμός. Η διαδρομή, που όλες τις υπόλοιπες μέρες είναι σκοτεινή, άχρωμη, σχεδόν τρομακτική, σήμερα μοιάζει σαν πινελιά του θεού για να βοηθήσει έναν μεγάλο έρωτα να γεννηθεί. Σαν να θέλει, η στιγμή που θα ανταλλάζουν το πρώτο τους φιλί, να είναι τόσο όμορφη, που να μείνει χαραγμένη για πάντα στο μυαλό τους.

Όμως κάτι δεν πάει καλά, σε αντίθεση με την ώρα που ήταν στην καφετέρια, δεν ανταλλάσουν ούτε ένα βλέμμα, ούτε μια λέξη. Περπατούν παράλληλα, σε πολύ μικρή απόσταση, αλλά σαν δύο ξένοι.

Το κείμενο αυτό είναι μια ιστορία
σε εξέλιξη. Για να διαβάσετε τα
άλλα κομμάτια κάντε κλικ
στο αντίστοιχο νούμερο:
[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10]
[11] [12] [13] [14] [15] [16] [17]
[18] [19] [20] [21] [22]
[23] [24] [25] [26] [27]
[28] [29] [30] [31]

«Τι έκανα; κάτι πρέπει να έκανα, να είπα. Δεν μπορεί να αλλάξει τόσο πολύ, τόσο απότομα την συμπεριφορά του. Πρώτη φορά νιώθω τόσο έντονα την καρδιά μου να χτυπά για κάποιον, τόσο γρήγορα, τόσο απότομα.»

Η αγωνιά, η ενοχή που νιώθει κάθε ερωτευμένος όταν κάτι δεν πάει καλά, είναι τώρα ζωγραφισμένα στο πρόσωπο της. Την τρομάζει, αλλά παράλληλα την αγγίζει βαθιά μέσα της, ότι για έναν άνθρωπο, που στην πραγματικότητα τον ξέρει μόνο μερικές ώρες, νιώθει συναισθήματα που εμφανίζονται σε σχέσεις μετά από μεγάλα χρονικά διαστήματα.
Όμως τελικά τι φταίει; τι είναι αυτό που άλλαξε την συμπεριφορά του Μαϊκλ;

«ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ να το κάνεις αυτό! Σαν άντρας που έμαθε να τιμά το λόγο του δεν μπορείς να το κάνεις αυτό στο Νικ. ΝΑΙ νιώθω σαν να την αγαπώ χρόνια, ΝΑΙ την θέλω σαν τρελός, ΝΑΙ! ΟΧΙ! ΝΑΙ! ΟΧΙ!… θα τρελαθώ… γιατί έπρεπε να είσαι εσύ; Γιατί έπρεπε να μου πει να την προσέχω εγώ;! Γιατί θεέ μου;! τι να κάνω;! θα τρελαθώ!»

Σε μερικούς, θα φάνταζε ανόητη η μάχη που διεξάγετε μέσα στο μυαλό του Μαϊκλ, αλλά δυστυχώς, το χαρακτήρα τους οι άνθρωποι τον φτιάχνουν με τα χρόνια και ο Μαϊκλ μεγαλώνοντας με ένα συγκεκριμένο τρόπο, είναι έτοιμος να θυσιάσει το συναίσθημα απέναντι στη λογική.
Φτάνοντας πια στο πάρκιν, μπαίνουν στο αυτοκίνητο και ξεκινούν για το σπίτι. Σε μια στιγμή, η Έμιλη αποφασίζει να κάνει μια κίνηση, για να δώσει ένα ξεκάθαρο μήνυμα στο Μαϊκλ. Περνά το χέρι της προς την πλευρά του και του αγγίζει απαλά το χέρι. Για μερικά δευτερόλεπτα απολαμβάνουν και οι δύο αυτό το απλό, απαλό άγγιγμα, που μοιάζει με ερωτικό φιλί, αλλά και πάλι, η λογική είναι παρούσα.

- Όχι! Συγνώμη, δεν μπορώ να το κάνω αυτό στον Νικ!

Τώρα ξεκαθαρίζουν όλα για την Έμιλη, μετά το αρχικό σοκ, καταλαβαίνει επιτέλους τι είναι αυτό που έκανε τον Μαϊκλ ξαφνικά να έχει αυτή την συμπεριφορά. Έπρεπε να το φανταστεί.
Από τότε που ήταν παιδιά, εκείνος ήταν πάντα στην πλευρά του «καλού», ακόμα και αν αυτό σήμαινε διαπόμπευση και εξευτελισμό. Ήταν πάντα έτοιμος να δώσει χωρίς να πάρει, μόνο και μόνο για να κοιμάται ήρεμος τα βράδια.

Τώρα ξέρει.

Για μια φορά ακόμα ο αδερφός της στέκεται εμπόδιο στην ζωή της, στην ευτυχία της. Τον αγαπά και τον μισεί παράλληλα, αλλά τι μπορεί να κάνει; ξέρει ότι μετά από το τραγικό τροχαίο που έχασαν και τους δύο γονείς τους, εκείνος ήταν μόλις 18 χρονών και εκείνη ακόμα μικρό κορίτσι. Θυσιάστηκε, κάνοντας τα πάντα, για να είναι εκείνη ευτυχισμένη και να μην της λείψει τίποτα, ποτέ. Όμως τι ειρωνεία, ο άνθρωπος που θα σκότωνε για χατίρι της χωρίς δεύτερη σκέψη, είναι αυτός που την κρατά μακριά από το άλλο μισό της καρδιάς της.

- Είναι πολλά που δεν ξέρεις.

Καταφέρνει να ψελλίσει, συγκρατώντας με κόπο τα δάκρυα που φτάνουν μέχρι τα μάτια της. Δεν ήταν αυτό το τέλος που είχε φανταστεί για την αποψινή βραδιά.
Φτάνοντας πια στο σπίτι, μια μεγάλη μονοκατοικία στα περίχωρα της πόλης, η Έμιλη ψάχνει τα κλειδιά της στην τσάντα της.

- Όχι, Αν είναι δυνατόν τα κλειδιά μου είναι στη Mercedes. Περίμενε να πάρω ένα τηλέφωνο το Νικ.
– Έλα που είσαι; Είμαι έξω από το σπίτι, αλλά τα κλειδιά μου είναι στο αμάξι σου.
– Μια ζωή με αυτά τα κλειδιά ρε Έμιλη. Αμάν πια!
– Σταμάτα την γρίνια. Σε πόση ώρα θα είσαι εδώ;
– Δώσε μου τον Μαϊκλ.
– Καλά μισό λεπτό να στον δώσω.
– Ρε φίλε, χίλια συγνώμη αλλά έχω μπλέξει σε κάτι εδώ, είναι αδύνατο να φύγω αυτή τη στιγμή. Μπορείς να της κρατήσεις συντροφιά κανένα μισάωρο μέχρι να έρθω; Αν θέλεις κάντε μια βόλτα με το αυτοκίνητο.
– Μην το συζητάς, θα κάνουμε μια βόλτα και μέχρι να επιστρέψεις, θα έχουμε γυρίσει και εμείς.
– Ευχαριστώ φίλε μου, το ήξερα ότι μπορώ να στηρίζομαι σε σένα, έστω και μετά από τόσα χρόνια!
Κλείνοντας το τηλέφωνο, ο Μαϊκλ γυρίζει προς την Έμιλη και της λέει
– Θα κάνουμε μια βόλτα μέχρι να έρθει ο αδερφός σου. Θα ήθελες να πάμε κάπου συγκεκριμένα;
– Όχι, απλά οδήγησε να φύγουμε.

Οδηγώντας ασυναίσθητα, ο Μαϊκλ παρατηρεί ότι έχει φτάσει στην πιο ερωτική περιοχή που γνωρίζει. Είναι ένας λοφίσκος, που σου δίνει την δυνατότητα να δεις όλη την πόλη σαν χαλί στα πόδια σου. Με τα φώτα της να φαίνονται σαν να χορεύουν στο φως του φεγγαριού, δημιουργούν ένα τοπίο τόσο όμορφο, που θα μπορούσε να αποτελέσει έμπνευση για ένα ποιητή, ένα ζωγράφο, ένα οποιοδήποτε καλλιτέχνη.
Όμως τι τον έφερε εδώ; Τι περίεργο παιχνίδι του έπαιξε η μοίρα; Μήπως οι αντιστάσεις της λογικής έπεσαν; Μήπως η αγάπη του για την Έμιλη νίκησε το μυαλό;

- Να σταματήσουμε λίγο εδώ σε παρακαλώ; να χαζέψουμε τη θέα;

Τον ρωτά η Έμιλη.
Αν η αγάπη είχε χροιά… θα ήταν η χροιά της φωνής της.

- Συνεχίζεται… [Κλικ Εδώ]



VN:F [1.9.22_1171]
Σας άρεσε αυτό που διαβάσατε; Με πόσα αστέρια το βαθμολογείτε;
Rating: 8.1/10 (9 votes cast)
VN:F [1.9.22_1171]
Rating: +5 (from 5 votes)
Κι όμως, την αγαπώ ακόμα... [Part 5], 8.1 out of 10 based on 9 ratings
Be Sociable, Share!

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Copyright © 2016 GTM All rights reserved.
desk-mess-mirrored v

web analytics