Κι όμως, την αγαπώ ακόμα… [Part 4]

Θα παρατηρήσετε ότι τα πρώτα 4-5 part της ιστορίας, δεν είναι μεγάλα σε μέγεθος και είναι γραμμένα χωρίς ιδιαίτερη προσοχή, στη συνέχεια (θέλω να πιστεύω) υπάρχει αισθητή βελτίωση. Ο λόγος είναι γιατί το «Κι όμως, την αγαπώ ακόμα…» είναι ένα κείμενο που ξεκίνησε να γράφεται για πλάκα, με σκοπό να ολοκληρωθεί σε 2-3 part. Στη συνέχεια, ανακάλυψα πόσο όμορφο είναι να γίνεσαι ένα με τους ήρωες της ιστορίας και να ζεις μαζί τους. Δεν μπαίνω στην διαδικασία να βελτιώσω τα πρώτα κείμενα, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που διαβάζουν την ιστορία από την αρχή της και δεν θα ήθελα να αλλοιωθεί ο τρόπος εξέλιξης της.
Μεγάλοι έρωτες… [Part 4]

Μεγάλοι έρωτες…

Τον ειρμό των σκέψεων του Ρόμπερτ, διακόπτει η σερβιτόρα που έχει έρθει να πάρει παραγγελία από τα δύο νέα μέλη της παρέας. Με το που φεύγει η κοπέλα με την παραγγελία, ο Νικ κάνοντας ένα νόημα με τα μάτια στον Ρόμπερτ, το οποίο δεν γίνεται αντιληπτό από κανένα, σηκώνεται και κατευθύνεται προς την τουαλέτα.

Σε λιγότερο από ένα λεπτό, τον ακολουθεί και ο Ρόμπερτ.

Πίσω στο τραπέζι, τα πράγματα είναι κάπως περίεργα, ο Μαϊκλ μιλάει με την Έμιλη, κοιτάζοντας στα μάτια ο ένας τον άλλο, ενώ η Κέλη με την Νάντια χαζεύουν το φεγγάρι να ανεβαίνει στον ουρανό, είναι προφανές ότι δεν συμπαθούν ιδιαίτερα η μία την άλλη και δεν έχουν όρεξη για ψιλή κουβέντα.

- Είμαι πολύ χάλια ντυμένη, δεν ήξερα ότι θα βγούμε με τον αδερφό μου σήμερα και είμαι πρόχειρα ντυμένη, ελπίζω να μην σε παρεξηγείς.
Λέει χαμηλόφωνα η Έμιλη.

Το κείμενο αυτό είναι μια ιστορία
σε εξέλιξη. Για να διαβάσετε τα
άλλα κομμάτια κάντε κλικ
στο αντίστοιχο νούμερο:
[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10]
[11] [12] [13] [14] [15] [16] [17]
[18] [19] [20] [21] [22]
[23] [24] [25] [26] [27]
[28] [29] [30] [31]

Το βλέμμα του Μαϊκλ ξεκολλά για λίγο από τα υπέροχα μάτια της και προσέχει ότι όντος το ντύσιμο της είναι πολύ πρόχειρο, αλλά είναι κάτι που δεν τον ενδιαφέρει καθόλου, ακόμα και έτσι, στα μάτια του είναι ένας άγγελος, που κατέβηκε στη γη για να του χαρίσει ένα υπέροχο βράδυ.
– Μην ανησυχείς, ούτε που το πρόσεξα. Πάντως έχεις αλλάξει πάρα πολύ με τα χρόνια.
– Λογικό, αν σκεφτείς ότι τώρα είμαι 18 χρονών πλέον και έχεις να με δεις τουλάχιστον 10 χρόνια.
Του λέει χαμογελώντας.
– Ναι αλλά εσύ άλλαξες προς το καλύτερο, ενώ εγώ κοίτα πως έγινα με όλα αυτά τα παραπανίσια κιλά πάνω μου.

Για μια φορά ακόμα, η ανασφάλεια και η ενοχή που νιώθει για την εμφάνιση του, βγαίνουν στην επιφάνεια. Ίσως με τη δουλειά να κατάφερνε να το κρατήσει μακριά από το μυαλό του, αλλά τώρα; τώρα βρισκόταν μπροστά σε μια πολύ όμορφη γυναίκα και το ελάττωμα, που αισθάνεται ότι έχει, είναι τόσο έντονο, που του χαλάει αυτή την όμορφη ατμόσφαιρα.

- Δεν έχει τόσο σημασία η εμφάνιση ενός ανθρώπου, όσο η ψυχή του και θυμάμαι από παλιά ήσουν ο καλός μου ήρωας. Πάντα πρόθυμος να υποστείς τα πειράγματα μου και να με υποστηρίξεις απέναντι στον αδερφό μου.
– Τι λέτε εσείς εδώ.
Ρωτά ο Ρόμπερτ που μόλις επέστρεψε στο τραπέζι.
– Τίποτα σημαντικό, που είναι ο αδερφός μου;
– Δεν ξέρω, που να ξέρω εγώ.
– Μην αρπάζεσαι, μια ερώτηση έκανα γιατί σας είδα που πήγατε μαζί στην τουαλέτα
– Δεν πήγαμε μαζί ΟΚ; Δεν ξέρω που είναι.
– Νάτος έρχεται ηρεμίστε.

Επεμβαίνει ο Μαϊκλ, για να χαλαρώσει την ένταση.

Η κουβέντα μεταξύ των 6 κυλάει μέσα στην νύχτα, καθώς το αυγουστιάτικο φεγγάρι έχει φτάσει ψιλά στον ουρανό της πόλης. Η νύχτα είναι τόσο ήρεμη, που η θάλασσα φαντάζει ακίνητος καθρέπτης που αντανακλά ένα υπέροχο φεγγάρι, με ένα βαθύ πορτοκαλί χρώμα. Είναι σχεδόν πανσέληνος.

Ξαφνικά, το κινητό του Νικ χτυπάει.
– Παρακαλώ; Τι;!; Κράτα τον εκεί μέχρι να έρθω! ΟΧΙ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΟΝΙΣΩ ΕΓΩ!
Κλείνοντας το τηλέφωνο ο Νικ, γυρνά προς της αδερφή του λέγοντας της, με ελαφρός αγριεμένο ύφος.
– Σήκω, φεύγουμε!
– Μα, πριν λίγο ήρθαμε.
– Φεύγουμε είπα!
– Έλα, άφησε την, θα την φέρουμε εμείς σπίτι.

Λέει η Κέλη, παρεμβαίνοντας στην κουβέντα. Τότε ο Νικ το σκέπτεται λιγάκι και γυρίζοντας το βλέμμα του προς τον Μαϊκλ του λέει:
– Παλιέ μου φίλε, τις γυναίκες δεν τις εμπιστεύομαι για κανένα λόγο, θα μου προσέχεις την αδερφή μου; Θα μπορέσεις να την πας σπίτι μετά από εδώ;
– Ναι, γιατί όχι.
– Να μου την προσέχεις έ; Σαν να ήταν η δικιά σου αδερφή! ΟΚ; Και όχι αργότερα από τη 1:00π.μ.
– ΟΚ
– Θα μπορέσεις να με αφήσεις λίγο παρακάτω;

Ρωτάει με ναζιάρικο ύφος η Νάντια.
– Ναι γιατί όχι, αν και βιάζομαι λίγο.
– Λοιπόν παιδιά, καλό βράδυ.

Καθώς ο Νικ και η Νάντια κατευθύνονται πως το αυτοκίνητο, στο μυαλό του Ρόμπερτ έχει ξεσπάσει ένας πόλεμος χωρίς προηγούμενο.
«είναι δυνατόν!!! Είναι δυνατόν!!! Φεύγει χωρίς να μου ρίξει μια ματιά, με αφήνει εδώ με ένα μάτσο ξένους! Μα μαζί δεν ήρθαμε; Γιατί μου το κάνει αυτό; Θα δει όμως, θα δει ότι εγώ δεν είμαι τυχαίος πλέον! Θα την κάνω να σκάσει!» και καθώς αυτά βασανίζουν το μυαλό του, μια αδέξια κίνηση της Κέλη, διακόπτει τις σκέψεις του.

- Συγνώμη σε πάτησα;
– Όχι, όχι, καλά είμαι μην ανησυχείς.
«Αυτό είναι!»

Σκέπτεται
«Ωραίο κορμί και η Νάντια την ζηλεύει θανάσιμα γιατί έχει ποιο ανεβασμένους γλουτούς από εκείνη, Ωραία, τι να της πω όμως; Πως θα το φέρω;»

- Έχεις FaceBook;
Την ρωτά, αλλά με την αμηχανία πια να έχει πάρει τη θέση του θυμού.
– Ναι, αρκετό καιρό τώρα.
– Θα σε πείραζε να σε κάνω φίλη να μιλάμε;
– Όχι καθόλου, γιατί να με πειράξει; Εδώ με κάνουν φίλη άγνωστοι για να γνωριστούμε.

Από την άλλη πλευρά του τραπεζιού, η κατάσταση έχει φτάσει σε σημείο που μόνο ένας τυφλός δεν θα μπορούσε να δει ότι τα βλέμματα ανάμεσα στον Μαϊκλ και την Έμιλη δείχνουν δυο τρέλα ερωτευμένους ανθρώπους.

Με την ώρα να έχει φτάσει πλέον 1:00, η Έμιλη λέει στον Μαϊκλ ότι πρέπει να επιστρέψει σπίτι, δεν γίνεται να αργήσει περισσότερο, άλλωστε ο αδερφός της ήταν σαφής είπε 1:00π.μ.

Καθώς φεύγουν, η Κέλη θέλοντας να βοηθήσει το φίλο της να μείνει μόνος με την Έμιλη, λέει στον Ρόμπερτ
– Το σπίτι μου είναι στην ίδια πλευρά της πόλης με το δικό σου, θέλεις να πάμε με το δικό μου αυτοκίνητο; Και ο Μαϊκλ να πάει με το δικό του την Έμιλη που μένει από την άλλη μεριά;
– Ναι γιατί όχι

Απαντά ο Ρόμπερτ, και τα ζευγάρια μας φεύγουν προς αντίθετες κατευθύνσεις. Με το φώς του φεγγαριού να δίνει στην νύχτα ένα υπέροχο χρώμα, κάνοντας ακόμα και τα άχαρα τσιμεντένια κτίρια να δείχνουν όμορφα και μοναδικά, αυτό το βράδυ φαντάζει σαν ερωτική μελωδία.

- Συνεχίζεται… [Κλικ Εδώ]



VN:F [1.9.22_1171]
Σας άρεσε αυτό που διαβάσατε; Με πόσα αστέρια το βαθμολογείτε;
Rating: 9.8/10 (6 votes cast)
VN:F [1.9.22_1171]
Rating: +3 (from 3 votes)
Κι όμως, την αγαπώ ακόμα... [Part 4], 9.8 out of 10 based on 6 ratings
Be Sociable, Share!

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Copyright © 2016 GTM All rights reserved.
desk-mess-mirrored v

web analytics