Κι όμως, την αγαπώ ακόμα… [Part 26]

Μεγάλοι έρωτες…

Μεγάλοι έρωτες…

Το ρολόι στο σαλόνι του σπιτιού δείχνει 8:15. Η Έμιλη είναι ξαπλωμένη στον καναπέ, τα μάτια της είναι κόκκινα, βουρκωμένα, σα να έκλεγε νωρίτερα. Τώρα ξαπλωμένη, ακίνητη, κοιτώντας το ταβάνι, δείχνει να βρίσκετε στον δικό της κόσμο. Την ηρεμία της στιγμής έρχεται να ταράξει το άκουσμα από κλειδιά που μπαίνουν στην πόρτα. Αμέσως σηκώνετε πάνω σαν ελατήριο, κοιτά γύρω της, επιθεωρεί το χώρο λες και θέλει να βεβαιωθεί ότι τίποτα δεν είναι εκτός θέσης. Ταυτόχρονα σκουπίζει τα μάτια της.

Μπαίνοντας στο σαλόνι ο Νικ, αντιλαμβάνεται την κοκκινίλα στα μάτια της και πριν καν πει ένα καλησπέρα, τη ρωτά με αγωνιά.

Το κείμενο αυτό είναι μια ιστορία
σε εξέλιξη. Για να διαβάσετε τα
άλλα κομμάτια κάντε κλικ
στο αντίστοιχο νούμερο:
[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10]
[11] [12] [13] [14] [15] [16] [17]
[18] [19] [20] [21] [22]
[23] [24] [25] [26] [27]
[28] [29] [30] [31]

- Τι έχεις; Γιατί είναι τα μάτια σου κόκκινα; Έκλαιγες;
– Όχι, όχι, όταν ήρθα ξέχασα να βγάλω τους φακούς επαφής, με πήρε ο ύπνος και για αυτό είναι έτσι, δεν είναι τίποτα, μην ανησυχείς.
– Μικρό, σίγουρα;
– Ναι σου λέω, μα γιατί πότε δεν με πιστεύεις όταν σου μιλάω;!

Λέγοντας αυτά κάνει κίνηση να φύγει, ο Νικ την σταματά πιάνοντας της το μπράτσο απαλά. Με ύφος προστατευτικό, της λέει να καθίσει στον καναπέ γιατί έχουν να μιλήσουν για κάτι πολύ σοβαρό. Εκείνη, πηγαίνοντας να πάρει θέση στον καναπέ, φαίνετε να έχει μια μεγάλη ανησυχία. «Τι, τι, σοβαρό;» Του λέει, με σχεδόν τρεμάμενη φωνή.

- Έχουν δημιουργηθεί μερικά προβλήματα, για τα οποία πρέπει να ενημερωθείς. Είσαι μεγάλη πλέον, πρέπει να γνωρίζεις κάποια πράγματα.
– Τι εννοείς; Δεν σε καταλαβαίνω;
– Από τότε που πέθαναν ο μπαμπάς και η μαμά, έχω αναλάβει την οικονομική διαχείριση της περιουσίας που άφησαν πίσω. Ξέρεις πολύ καλά ότι πρακτικά, το μόνο που είχαμε, όταν τους χάσαμε, ήταν το κτίριο που είναι τώρα το γυμναστήριο και τα λεφτά από την αποζημίωση του ατυχήματος.
– Αδερφούλη μου, τα ξέρω αυτά και ξέρω και τον αγώνα που έχεις κάνει για να φτάσουμε εδώ που είμαστε τώρα. Ανησυχείς πως δεν θα σου αναγνωρίσω τον αγώνα που κάνεις;!
– Σταμάτα βρε ατίθασο πλάσμα να προτρέχεις! Άσε με να σου πω αυτό που θέλω! Δεν υπάρχει τρόπος να στο πω αυτό, οπότε θα στο πω στα ίσια. Τα λεφτά αυτά δεν έχουν προέρθει όλα από «καθαρά» πράγματα.
– Ε; μα…
– Μην με διακόπτεις τώρα. Αυτή τη στιγμή, είμαι υπό στενή παρακολούθηση, πολύ πιθανό να βρεθώ και στα κρατητήρια για ένα διάστημα. Οι μπάτσοι έχουν βάλει στόχο να με ξεκάνουν, δεν ξέρω μέχρι που μπορούν να φτάσουν για να το πετύχουν. Για αυτό θέλω να βρεις ένα διαμέρισμα στο κέντρο, να μετακομίσεις εκεί, να μην είσαι εδώ αν και όταν ξεσπάσουν όλα αυτά.
– Τι να πω τώρα, ξέρεις ότι όνειρο μου ήταν να ακούσω κάποια στιγμή αυτά τα λόγια από τα χείλη σου, αλλά όχι κάτω από αυτές τις συνθήκες. Δεν μπορώ τώρα να σε εγκαταλείψω. Όσο για τις «δραστηριότητες» σου, αχ αδερφούλη μου για τόσο χαζή έχεις την αδερφή σου; Έχω καταλάβει, καιρό τώρα, ότι αυτά που κάνεις δεν είναι απόλυτος καθαρά, αλλά στη σημερινή κοινωνία ποιος είναι καθαρός; Δεν ξέρω ακριβώς τι κάνεις, δεν θέλω να ξέρω. Ξέρω όμως ότι το κάνεις για μας κι αυτό μου φτάνει.

Με αυτά τα λόγια πέφτει στην αγκαλιά του αδερφού της, τον αγκαλιάζει σφιχτά, λέγοντάς του παράλληλα «Ο μπαμπάς θα ήταν πολύ περήφανος για σένα». Αφού περνάνε μερικά δευτερόλεπτα αγκαλιασμένοι, ο Νικ, απομακρύνοντας της απαλά από πάνω του, της λέει ότι δεν είναι κάτι διαπραγματεύσιμο. Δεν πρέπει να νιώθει ότι οι μπάτσοι, θα μπορούν να τον πιέσουν, χρησιμοποιώντας εκείνη, όποτε θα ψάξουν από αύριο να βρουν ένα μικρό διαμέρισμα. Την κουβέντα διακόπτει ο ήχος από το κινητό του Νικ, είναι ο Ρόναλτ, ο οποίος του λέει πως πρέπει να συναντηθούν άμεσα στο γυμναστήριο, γιατί υπάρχει κάποιο πρόβλημα, που όμως δεν μπορούν να το συζητήσουν από το τηλέφωνο. Κλείνοντας το τηλέφωνο ο Νικ, εξηγεί την κατάσταση στην Έμιλη και φεύγει από το σπίτι.

Εκείνη, μην πιστεύοντας σε αυτά που πριν λίγο άκουσε, προσπαθεί να συνειδητοποιήσει τη μεγάλη αλλαγή που έρχεται στην ζωή της. Από τον απόλυτο έλεγχο και περιορισμό, στον οποίο βρισκόταν τόσο καιρό τώρα, με αφορμή την προστασία της από τις εξελίξεις που έρχονται, θα μπορέσει να ζήσει σε ένα περιβάλλον πιο ελεύθερο. Θέλοντας να μοιραστεί την χαρά της με κάποιον, παίρνει τηλέφωνο το Μαϊκλ. Εκείνος είναι ακόμα στο γραφείο, είναι χαρούμενος, γιατί πριν από λίγα λεπτά βρήκε τον τρόπο να διαχειριστεί τα χρήματα χωρίς να κινηθούν υποψίες.

- Μωρό μου! σου έχω υπέροχα νέα!
– Για πες!
– Ο αδερφός μου αποφάσισε να με αφήσει να μείνω μόνη μου. Μάλιστα μου είπε να ψάξω για διαμέρισμα στο κέντρο!
– Α, ναι ε;
– Δεν χαίρεσαι; Τι αντίδραση είναι αυτή;
– Να, είναι που έχω κάτι στο μυαλό μου αυτή τη στιγμή. Κάτι που θα κάνει τη χαρά σου, ακόμα μεγαλύτερη!
– Ε;
– Στο κτίριο που είναι ιδιοκτησία του πατέρα μου και βρίσκετε ένα τετράγωνο μακριά από το γραφείο, άδειασε και νοικιάζεται ένα δυαράκι, ιδανικό για σένα πιστεύω!
– Μωρό μου! Αγάπη μου! Δεν μου κάνεις πλάκα, ε;
– Όχι, το σπίτι είναι έτοιμο, το μόνο που χρειάζεται είναι έπιπλα, αν θέλεις μπορούμε να πάμε να πάρουμε τα απαραίτητα αύριο και να μετακομίσεις το σαββατοκύριακο!
– Μωράκι μου δεν ξέρω τι να πω! Είναι απίστευτο πόσο γρήγορα αλλάζει η ζωή μου, από τη μια στιγμή στην άλλη! Κλείνω, κλείνω να πάρω τον αδελφό μου να του το πω!

Την ώρα που αυτά συμβαίνουν, στην καφετέρια του Τζέικοπ, ο Ρόμπερτ και η Νάντια βρίσκονται ήδη εκεί και συζητούν. Είναι φανερό ότι ο Ρόμπερτ είναι πολύ ενθουσιασμένος, δείχνει ευτυχισμένος, σε αντίθεση με την Νάντια που είναι μαγκωμένη, σχεδόν ψυχρή, λογικό θα πει κάποιος, αφού είναι εκεί χωρίς να το θέλει. Θα περίμενε κανείς η κουβέντα τους να έχει ερωτικό περιεχόμενο, αντί αυτού όμως κουβεντιάζουν περί ανέμων και υδάτων, όταν εκείνος μη αντέχοντας άλλο, μαζεύει όσο θάρρος έχει και της λέει.

- Μωρό μου, γιατί παίζουμε αυτό το παιχνίδι. Την προηγούμενη φορά, στο σπίτι σου, φτάσαμε ένα βήμα πριν τον έρωτα. Ο Νικ δεν είναι πλέον εμπόδιο, γιατί έχεις αυτή τη συμπεριφορά απέναντι μου; Έκανα κάτι;
– Όχι, όχι, δεν φταις εσύ, αλλά να, είναι που…
– Που;
– Σε θέλω, δεν είναι ότι δε σε θέλω, απλός… Απλός, είναι πολύ απότομη η αλλαγή αυτή, σε θέλω τόσο πολύ, που θέλω να είναι όλα τέλεια. Ναι, ναι, αυτό είναι, θέλω να νιώσω ότι ξεκινάμε τώρα, χωρίς να έχουμε κανένα εμπόδιο, να νιώσω όλα τα συναισθήματα από την αρχή. Σα να είμαστε δύο άτομα, που τώρα ξεκινά να μας πιάνει το σκίρτημα της αγάπης. Μπορείς να το κάνεις αυτό για μένα;

Οποιοσδήποτε θα μπορούσε να καταλάβει πως, ότι βγήκε από το στόμα της είναι ψέμα. Ήταν τόσο προφανές ότι έψαχνε να βρει τι θα πει, που στο τέλος της πρότασης αναστέναξε με ικανοποίηση, που τελικά τα κατάφερε. Όμως ο Ρόμπερτ την έχει θεοποιήσει τόσο πολύ στο μυαλό του, που δεν μπορεί να διακρίνει τα σημάδια.

- Έχεις δίκιο Κέλη μου…
– Κέλη;!
– Οχ! συγνώμη καρδούλα μου, δεν ξέρω πως μου βγήκε αυτό το όνομα τώρα!

Ξαφνικά ο εσωτερικός κόσμος του ταράζεται. Πως μπόρεσε να κάνει τέτοιο λάθος; Γιατί βγήκε η Κέλη στα χείλη του; Γιατί, ενώ την είχε σβήσει από το μυαλό του, επανήλθε; Όλα αυτά τα ερωτήματα, άρχισαν να βασανίζουν τη σκέψη του. Ίσος να ήταν απλός ένα μπέρδεμα της γλώσσας, ίσος να ήταν η αντίδραση της λογικής στο ψέμα που έβλεπε μπροστά της και με βοήθεια το υποσυνείδητο, προσπαθεί να δείξει στο Ρόμπερτ, ποια γυναίκα είχε πραγματικά συναισθήματα για εκείνον. Ότι κι αν ήταν, τον έβαλε σε ένα βαθύ προβληματισμό. Από την άλλη πλευρά, η Νάντια δεν αφήνει την ευκαιρία να πάει χαμένη και αρχίζει ένα θέατρο, δείχνοντας  ότι την έχει πειράξει το γεγονός.

Στο δωμάτιο του ξενοδοχείου της Κέλη τώρα, πάνω στο κρεβάτι της, βρίσκονται παντού χαρτιά, φάκελοι, φωτογραφίες. Εκείνη είναι μόνη, ντυμένη ακόμα με τα ρούχα που φόραγε, όταν είχε πάει για καφέ με τον Πίτερ. Εκείνος ήταν μαζί της πριν από λίγο στο δωμάτιο, μελετούσαν τα στοιχεία της υπόθεσης, όταν συνειδητοποιώντας ότι θα φάνε όλο το βράδυ εκεί, αποφάσισε να πάει στο δωμάτιο του, να φορέσει κάτι ποιο άνετο.

Η Κέλη, από την πλευρά της, δεν μπορεί να κάνει το ίδιο, καθώς το μόνο «πρόχειρο» ρούχο που έχει μαζί της, είναι ένα ζευγάρι πιζάμες που της είχε κάνει δώρο ο Μαϊκλ και από τότε της έχει πάντα μαζί της. Κατασκευασμένες από ένα πολύ απαλό ύφασμα, την κάνει να νιώθει απίστευτα άνετα και για αυτό την έχει πάντα μαζί της. Το πρόβλημα είναι, ότι είναι γεμάτη λαγουδάκια! Πράσινα, κίτρινα, κόκκινα, πολύχρωμα μικρά λαγουδάκια. Ο Μαϊκλ, όταν της έκανε αυτό το δώρο, της είχε δώσει και μια συμβουλή. «Αν κάποιες στιγμές, νιώθεις στενοχωρημένη, χωρίς διάθεση, να φοράς αυτό και να κοίτα τον εαυτό σου στον καθρέπτη, αποκλείεται να μην χαμογελάσεις». Επιστρέφοντας στο δωμάτιο ο Πίτερ, φοράει μια αθλητική φόρμα, βλέποντας ότι η Κέλη δεν έχει αλλάξει ακόμα, τη ρωτά γιατί και εκείνη του εξηγεί πως έχει η κατάσταση.

- Χαχαχα! Έλα τώρα, ντρέπεσαι να εμφανιστείς με λαγουδάκια μπροστά μου; Αυτό είναι; Θα καθίσεις με αυτά τα ρούχα μέχρι να τελειώσουμε δηλαδή; Έλα, σε παρακαλώ, πήγαινε άλλαξε, διαφορετικά θα πάω και εγώ να βάλω το κουστούμι μου.

Μην μπορώντας να κάνει διαφορετικά, η Κέλη αποφασίζει τελικά να πάει και να φορέσει τα λαγουδάκια της. Επιστρέφοντας, περπατά αργά προς το δωμάτιο καταφέρνοντας να συνδυάσει ντροπή, διστακτικότητα, θηλυκότητά και νάζι. Σηκώνοντας το κεφάλι του ο Πίτερ, έτοιμος να γελάσει με το θέαμα, βασιζόμενος στην προηγούμενη περιγραφή της, μένει με ανοιχτό το στόμα.

- Είσαι πολύ όμορφη!
– Να, είδες που σου τα έλεγα, άρχισες να με κοροϊδεύεις!
– Όχι, όχι, αλήθεια είσαι πολύ όμορφη.

Την ίδια ώρα, η Έμιλη έχει καλέσει τον αδερφό της, για να του πει τα νέα για το διαμέρισμα. Ταράζεται όμως και την πιάνει πανικός, όταν ο Νικ της κάνει μια ερώτηση που, μέσα στον ενθουσιασμό της, δεν είχε σκεφτεί την απάντηση.

- Καλά και γιατί μιλάγατε με την Μαϊκλ τέτοια ώρα στο τηλέφωνο; Έμιλη; Με ακούς; Το κέρατο μου για τηλέφωνο πάλι, δεν ακούω τίποτα, Έμιλη;!
– Ναι, ναι, εδώ είμαι, ε, να, ο Μαϊκλ, ναι ο Μαϊκλ, με πήρε και με την ευκαιρία του το είπα.
– Τι σε ήθελε τέτοια ώρα;
– Ε, να, όχου μωρε Νικ και εσύ, όλα θέλεις να τα γνωρίζεις! Ένα φάκελο έψαχνε στο γραφείο, με πήρε να με ρωτήσει που είναι.
– Α, καλά, τέλος πάντων, κλείσε τώρα γιατί έχω δουλεία, θα τα πούμε από κοντά.

Κλείνοντας το τηλέφωνο, σχεδόν ταυτόχρονα, έρχεται ένα μήνυμα στο κινητό της από τον Μαϊκλ «Η νύχτα απόψε θα είναι υπέροχη, τα άστρα είναι τόσα πολλά κι ο ουρανός δείχνει μαγικός» διαβάζοντάς το, η Έμιλη, νιώθει την ανάγκη να βγει στον κήπο, να χαζέψει τα άστρα. Περπατώντας στο πίσω μέρος του κήπου, με το βλέμμα στον ουρανό, ακούει ένα θόρυβο, κάποιος είναι πίσω της!

- Συνεχίζεται… [Κλικ Εδώ]

VN:F [1.9.22_1171]
Σας άρεσε αυτό που διαβάσατε; Με πόσα αστέρια το βαθμολογείτε;
Rating: 8.4/10 (14 votes cast)
VN:F [1.9.22_1171]
Rating: +3 (from 3 votes)
Κι όμως, την αγαπώ ακόμα... [Part 26], 8.4 out of 10 based on 14 ratings
Be Sociable, Share!

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Copyright © 2016 GTM All rights reserved.
desk-mess-mirrored v

web analytics