Κι όμως, την αγαπώ ακόμα… [Part 23]

Μεγάλοι έρωτες…

Μεγάλοι έρωτες…

Πίσω στο γραφείο του Μαϊκλ, η Έμιλη φαίνεται να είναι έξαλλη.

- Μπορείς σε παρακαλώ να ηρεμίσεις λιγάκι; Είναι στάνταρ διαδικασία για όλους τους νέους πελάτες, έτσι το έκανε ο πατέρας μου, έτσι το κάνω εγώ, δεν είναι κάτι προσωπικό!
– Θα μπορούσες να με ρωτήσεις, θα σου έλεγα εγώ ότι ήθελες να μάθεις, αλλά όχι, προτίμησες να βάλεις ένα ξένο να ψάξει για τον αδερφό μου. Μήπως τον έβαλες να ψάχνει και εμένα; Ε; Μήπως θέλεις να μάθεις και για μένα τίποτα;
– Σταμάτα σε παρακαλώ, φέρεσαι σαν παρανοϊκή, με τον αδερφό σου θα έχουμε μια οικονομική συναλλαγή, οφείλω να το κάνω αυτό που έκανα. Όσο για σένα, ξέρεις ότι σε αγαπώ πάρα πολύ, σου έχω τυφλή εμπιστοσύνη κι ας μου κρύβεις πράγματα! Μην μου κάνεις λοιπόν κηρύγματα για ηθική.
– Τι εννοείς σου κρύβω πράγματα; Τι, τι θέλεις να πεις;


Το κείμενο αυτό είναι μια ιστορία
σε εξέλιξη. Για να διαβάσετε τα
άλλα κομμάτια κάντε κλικ
στο αντίστοιχο νούμερο:
[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10]
[11] [12] [13] [14] [15] [16] [17]
[18] [19] [20] [21] [22]
[23] [24] [25] [26] [27]
[28] [29] [30] [31]

Η Έμιλη, θα έλεγε κανείς ότι ξαφνικά αισθάνεται τρομαγμένη, φοβισμένη. Ο Μαϊκλ δεν αντιλαμβάνεται αυτό το συναίσθημα που την κυριεύει, ούτε παρατηρεί το σπάσιμο στην φωνή της.

- Εκείνο το περίφημο μυστικό σου, που μας έχει χαλάσει τόσο όμορφες στιγμές, γιατί δεν μου το λες αυτό;
– Δεν είναι σωστό αυτό που κάνεις τώρα! Μου είπες πως δεν σε ενδιαφέρει να μάθεις και σου εξήγησα ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ να σου πω. Δεν είμαι έτοιμη!
– Πρώτα απ’ όλα, δεν σου είπα ποτέ ότι δε με ενδιαφέρει να μάθω. Το αντίθετο, δεν αντέχω να ξέρω πως κάτι σε βασανίζει και εγώ δεν μπορώ να κάνω κάτι για αυτό. Αλλά στο ξαναείπα, σε αγαπώ παρά πολύ και είμαι διατεθειμένος να περιμένω όσο χρειαστεί.
Η Έμιλη ακούγοντας τον να μιλά και βλέποντας τα μάτια του να την κοιτούν με αγάπη, βουρκώνει, για μια ακόμα φορά δεν μπορεί να συγκρατήσει τα δάκρυα της και πέφτει στην αγκαλιά του.
– Να είδες τι έκανες πάλι; Με έκανες να κλαίω. Στο τέλος θα με φωνάζεις κλαψιάρα και μυξιάρικο. Μαϊκλ, να σου κάνω μια ερώτηση;
– Ότι θέλεις μωρό μου.
– Με αγαπάς;
– Είσαι χαζό; Τι είναι αυτό τώρα; Δεν ξέρεις αν σε αγαπάω;
– Πες μου!
– Σε αγαπάω, σε λατρεύω!
– Γιατί;
– Τι γιατί;
– Γιατί μ’ αγαπάς; Τι έκανα να αξίζω την αγάπη σου; Από τότε που συναντηθήκαμε στην καφετέρια η ζωή σου έχει γίνει άνω κάτω. Βρέθηκες στη μέση έρευνας για φόνο, όποτε είμαστε μαζί ζούμε με το φόβο μην μας πάρει χαμπάρι ο αδερφός μου, σου κλαίω συνέχεια. Τι μπορεί να αγαπάς από όλα αυτά; Τι;

Εκείνος, βλέποντας την ότι είναι υπερβολικά φορτισμένη, με το χέρι του πιάνει το πρόσωπο της, που βρίσκεται χωμένο μες στο στέρνο του και με μια κίνηση, σχεδόν σαν χάδι, της γυρίζει το κεφάλι ώστε να βλέπει να μάτια της.

- Γιατί; Θέλεις να μάθεις γιατί σε αγαπώ; Θα σου πω. Γιατί όταν βλέπω τα μάτια σου να με κοιτούν, μου κόβεται η ανάσα. Γιατί όταν με ακουμπάς, θέλω να παγώσει ο χρόνος και να μείνω εκεί μαζί σου για πάντα. Γιατί όταν χαμογελάς, καταλαβαίνω γιατί υπάρχουμε στον κόσμο αυτό. Γιατί ακόμα κι όταν τα μάτια σου είναι βουρκωμένα, είναι σαν αυγουστιάτικο φεγγάρι, με τι διαφορά ότι, αν τολμήσει το φεγγάρι να συγκριθεί μαζί σου, το λυπάμαι το καημένο. Γιατί…

Σε αυτό το σημείο, η Έμιλη φέρνει τα δάκτυλα της στο στόμα του, σταματά τα λόγια του, πλησιάζει και ενώνει τα χείλη της με τα δικά του, σφίγγοντας τον δυνατά στην αγκαλιά της.

Την ώρα που αυτά συμβαίνουν, η Κέλη στο δωμάτιο του ξενοδοχείου έχει μόλις ξυπνήσει, αφού κατάφερε να κοιμηθεί για 2-3 ώρες. Κοιτώντας στο έπιπλο δίπλα στης, παρατηρεί το κινητό ότι έχει 3 νέα μηνύματα. Είναι όλα από τον Πίτερ που ρωτάει αν είναι καλά, αν χρειάζεται τίποτα, στο τελευταίο της λέει ότι ανησυχεί από το γεγονός ότι δεν του απαντά και θα έρθει να την δει. Μόλις διαβάζει το μήνυμα αυτό την πιάνει πανικός «θεέ μου, θα αφήσει μόνο του τον Κρίστοφερ στο δικαστήριο, για να έρθει εδώ». Αρχίζει να πληκτρολογεί, όσο ποιο γρήγορα μπορεί, ότι είναι καλά και να μην ανησυχεί. Με την παράδοση του μηνύματος μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα χτυπά το τηλέφωνο της, είναι εκείνος.

- Έλα, χαίρομαι που είσαι καλύτερα, είμαι στην είσοδο του ξενοδοχείου.
– Έφυγες από το δικαστήριο; Ο θεέ μου!
– Ηρέμισε! δεν τρέχει τίποτα, ο εισαγγελέας ζήτησε αναβολή για σήμερα, ο Κρίστοφερ είναι στο δικαστήριο και ενημερώνεται για το θέμα. Έτσι εγώ βρήκα ευκαιρία να έρθω να δω τι κάνεις και αφού είσαι καλά, να σε πάρω να πάμε για φαγητό. Έλα ντύσου και κατέβα θα σε περιμένω.
– Μα, μα…
– Άσε τα μα, δεν δέχομαι όχι σαν απάντηση. Είσαι τόσες ώρες στο δωμάτιο μόνη, έλα να πάμε για φαγητό, να δεις λιγάκι κόσμο να συνέλθεις.
– Καλά θα είμαι κάτω σε 30 λεπτά.

Η Κέλη καθώς έχει αρχίσει να ετοιμάζεται φαίνεται ανήσυχη. Όχι γιατί σκέπτεται τον Ρόμπερτ, ούτε το μυαλό της είναι στην τρυφερότητα που δείχνει ο Πίτερ. Σκέπτεται για ποιο λόγο θα μπορούσε να ζητήσει ο εισαγγελέας αναβολή. Μήπως βρέθηκε κάτι που εκείνη δεν είχε εντοπίσει στη δική της έρευνα; Μήπως τα δεδομένα της δίκης αλλάξουν δραματικά, με αποτέλεσμα να βρεθεί προ εκπλήξεων όταν θα καταθέτει; Θα έλεγε κανείς, ότι είναι πολύ περίεργος ο τρόπος σκέψης της, ιδικά μετά από ένα βράδυ σας αυτό που πέρασε, με κλάματα, θλίψη και τον ψυχικό της κόσμο διαλυμένο. Όμως για όσους την γνωρίζουν καλά, αυτό δεν θα προκαλούσε καμία έκπληξη. Πάντα όταν η Κέλη πληγωνόταν από κάποιον βαθειά, αντιμετώπιζε το γεγονός αφιερώνοντας όλο της το είναι στη δουλειά και κλείνοντας για λίγο την πόρτα προς την καρδιά της.

Την ίδια στιγμή στα κεντρικά γραφεία της αστυνομίας, ο ντετέκτιβ Άντερσον μιλάει στο τηλέφωνο με τον γραφείο του δημόσιου κατήγορού, για την έρευνα στο σπίτι του Νικ, φαίνεται έξαλλος.

- Τι θα πει δεν έχουμε αρκετά στοιχεία για το ένταλμα;!
– Σου εξήγησα! Με ένα απλό ανώνυμο τηλεφώνημα, δεν μπορώ να βγάλω ένταλμα έρευνας για το σπίτι. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ; Πες στον πληροφοριοδότης, να έρθει να καταθέσει επώνυμα και τότε δε θα έχουμε πρόβλημα!
– Μάλλον αδύνατο. Φαίνεται ότι αυτός που τηλεφωνεί, δε θέλει να φανερωθεί.
– Ο Τέιλορ έχει άλλοθι για το βράδυ του φόνου;
– Δεν έχουμε μιλήσει ακόμα μαζί του, γιατί;
– Αν δεν έχει άλλοθι, ίσως μπορέσω να πείσω το δικαστή να μου δώσει το ένταλμα.
– Οκ θα το ελέγξω αμέσως!

Την ώρα που ο Άντερσον κλείνει το τηλέφωνο, μπαίνει στο γραφείο ο υπαστυνόμος Λέτοφ.

- Εντοπίσαμε τον Τέιλορ στο γυμναστήριο του. Όλα οκ με το ένταλμα;
– Όχι, αλλά θα πάμε στον Τέιλορ έτσι κι αλλιώς, θα σου τα πω στο δρόμο.

Οι δυο αστυνομικούς ξεκινούν για το γυμναστήριο, όπου βρίσκεται ο Νικ ο οποίος είναι τόσο εκνευρισμένος, που οι φωνές του μέσα από το γραφείο, ακούγονται σχεδόν εκτός του γυμναστηρίου.

- Τι θα πει ρε δεν ξέρεις που είναι;!
– Δεν ξέρω, εγώ δεν το πήρα από εδώ!
– Πόση ανικανότητα να ανεχθώ ακόμα; Υπάρχει εκεί έξω ένας νεκρός μπάτσος και μου λες ότι εδώ μέσα στο ΔΙΚΟ ΜΟΥ γυμναστήριο, υπάρχει ένα όπλο που κανείς δεν ξέρει που είναι;!
– Μη φωνάζεις ρε αφεντικό, μπορεί μέσα να μην είναι κανείς, αλλά ακουγόμαστε από το δρόμο.

Λέγοντας αυτά ο Ντάνιελ, ο Νικ βλέπει στα μόνιτορ τον Ρόμπερτ να μπαίνει στο γυμναστήριο.

- Θεέ μου, περιτριγυρίζομαι από εντελώς ηλίθιους!

Μπαίνοντας στο γραφείο ο Ρόμπερτ, ο Νικ προσπαθεί να συγκρατήσει τα νεύρα του και να φαίνεται ήρεμος.

- Γεια σας παιδιά.
– Ρόμπερτ αγοράκι μου, τι είπαμε εχθές; Τα ξέχασες; Δεν είπαμε να μην έρχεσαι για λίγο εδώ;
– Ναι, ναι το είπαμε αλλά σκέφτηκα ότι καλύτερα να μην αλλάξω συνήθεις, για να μην κινήσω υποψίες.
– Να σου πω, θα κάνουμε μια συμφωνία ναι αγόρι μου; Εγώ θα σκέπτομαι, εσύ θα εκτελείς, εντάξει;
– Ρε αφεντικό, μήπως ξέρεις ο Ρόμπερτ που είναι;
– Σκάσε ρε ηλίθιε, πήγαινε μέσα!!!
– Τι να ξέρω που είναι;
– Τίποτα, φίλε μου, τίποτα. Έχασε ένα χαρτοφύλακα ο μαλάκας και τον ψάχνουμε! Τράβα μέσα ρε, θέλω να μιλήσω λίγο ιδιαίτερος με το φίλο μου το Ρόμπερτ.

Ο Ντανιέλ, καταλαβαίνοντας ότι παραλίγο να κάνει βλακεία, καθώς ο Ρόμπερτ δε γνωρίζει για την ύπαρξη του όπλου, κατεβάζει το κεφάλι και φεύγει από το γραφείο.

- Τι με θέλεις Νικ;
– Κοίτα να δεις, είμαστε αρκετό καιρό φίλοι και συνεργάτες σωστά;
– Ναι
– Οφείλω να ομολογήσω, έκανα κάτι που δεν τιμά τη φιλία μας. Δεν είχα καταλάβει πόσο πολύ αγαπάς την Νάντια, αλλά εχθές βράδυ μίλησα μαζί της και αποφάσισα να φεύγω από τη μέση. Εξάλλου για μένα δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο, από ότι φαίνεται και εκείνη εσένα θέλει πιο πολύ.
– Τι; Θα κάνεις κάτι τέτοιο για μένα; Ρε Νικ πόσο λάθος έκανα για σένα! Είσαι πραγματικός αδερφός!
– Αν θέλεις δεν θα την ξαναδώ, ούτε φιλικά! Αρκεί εσύ να είσαι χαρούμενος φίλε μου!
– Όχι, όχι δεν υπάρχει πρόβλημα, τώρα που ξέρω πόσο φίλος είσαι! Πω, πω ρε Νικ δεν μπορείς να φανταστείς πόσο ευτυχισμένο με κάνεις! Πραγματικά!
– Έλα, σταμάτα, για αυτό είναι οι φίλοι!
– Ξέρεις, Νικ, είναι κάτι που… πρέπει να μάθεις…

Τα λόγια του Ρόμπερτ διακόπτει ο Νικ, καθώς βλέπει στο μόνιτορ τους δύο αστυνομικούς να μπαίνουν στο γυμναστήριο.

- Όχι ρε πούστη μου, τα είπα εγώ! Μπάτσοι! Λοιπόν, δε σε ξέρω, ήρθες για πληροφορίες, για ένα νέο πρόγραμμα γυμναστικής, με το που μπαίνουν φεύγεις. Οκ;
– ΟΚ
– Ναι κύριε, το πρόγραμμα θα ξεκινήσει τον άλλο μήνα, περισσότερα θα σας πει ο υπεύθυνος γυμναστής, ονομάζεται Ντανιέλ, θα τον βρείτε στην αίθουσα με τα βάρη. Ο καλώς τους προστάτες του νόμου! Πως μπορώ να σας εξυπηρετήσω;
– Εγώ φεύγω, ευχαριστώ για τις πληροφορίες.
– Τι έγινε Νικ; Δεν πάει καλά η νύχτα και κάνεις χρέη ρεσεψιόν στο γυμναστήριο;
– Ε, ξέρεται πως είναι τα πράγματα έξω, η κρίση έχει χτυπήσει όλες τις επιχειρήσεις.
– Ρε δεν αφήνεις τα σάπια λέω εγώ; Για το φόνο του Σμίθ τι ξέρεις;
– Εγώ; Τι να ξέρω; Τίποτα. Ότι άκουσα από τα δελτία ειδήσεων.
– Είχες καμιά σχέση μαζί του;
– Όχι, τι πάρε δώσε να έχω εγώ με εκείνον.
– Δηλαδή, δεν γνώριζες ότι έκανε έρευνα για σένα;
– Έρευνα; Για μένα; Α, εκτός κι αν είναι αυτός που έβαλε ο Μαϊκλ
– Ήξερες ότι ο Μίλλερ έβαλε να ψάξουν για σένα;
– Ναι. Με είχε ενημερώσει, είναι στάνταρ διαδικασία για όλους τους νέους πελάτες του. Εξάλλου, εγώ δεν έχω τίποτα να κρύψω.
– Σε ποιόν τα πουλάς αυτά ρε;
– Ντετέκτιβ, παραφέρεσαι, ξέρεις πολύ καλά ότι όσες φορές με κατηγόρησες για κάτι, πάντα αθώος έβγαινα, θα έλεγε κανείς ότι έχεις εμμονή μαζί μου.
– Αυτή τη φορά δε θα γλυτώσεις Τέιλορ, έφαγες ένα δικό μας, θα το πληρώσεις!
– Νομίζω αρκετά ανέχτηκα, αν δεν έχετε τίποτα άλλο να ρωτήσετε, τελειώσαμε.
– Κάτι τελευταίο. Που ήσουνα τη βραδιά του φόνου;
– Α, με ένα φίνο γκομενάκι κάναμε sex όλη τη νύχτα!
– Δεν έφυγες καθόλου;
– Πήγα για τσιγάρα στις 3.30 και γύρισα αμέσως
– Μάλιστα, 3.30 έ; Μήπως ήταν πιο αργά;
– Όχι είμαι σίγουρος, ήταν 3.30!
– Καλά! Το όνομα και το τηλέφωνό της. Να εύχεσαι να επιβεβαιώσει όσα λες!

- Συνεχίζεται… [Κλικ Εδώ]

VN:F [1.9.22_1171]
Σας άρεσε αυτό που διαβάσατε; Με πόσα αστέρια το βαθμολογείτε;
Rating: 10.0/10 (2 votes cast)
VN:F [1.9.22_1171]
Rating: +1 (from 1 vote)
Κι όμως, την αγαπώ ακόμα... [Part 23], 10.0 out of 10 based on 2 ratings
Be Sociable, Share!

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Copyright © 2016 GTM All rights reserved.
desk-mess-mirrored v

web analytics