Κι όμως, την αγαπώ ακόμα… [Part 15]

Μεγάλοι έρωτες...

Μεγάλοι έρωτες…

Στο αεροδρόμιο, ο Μαϊκλ με την Κέλη είναι ήδη εκεί, συζητούν εγκάρδια για τη δουλεία της και για τη μεγάλη ευκαιρία που ανοίγετε στο δρόμο της. Δείχνει τόσο χαρούμενη.

- Αχ, Μαϊκλ είμαι ευτυχισμένη! Έχω έναν πραγματικό άντρα που με αγαπά, στη δουλειά μου οι κόποι μου επιτέλους ανταμείβονται. Νιώθω τόσο τυχερή που μπορώ να τα έχω όλα αυτά.
– Πραγματικός άντρας ο Ρόμπερτ; Με κοροϊδεύεις τώρα έτσι;
– Σε παρακαλώ μην αρχίσεις πάλι, δεν τον ξέρεις, μια φορά τον έχεις δει. Όταν είμαστε μαζί είναι γλυκός, τρυφερός, δυναμικός.
– Τι να σου πω. Ίσως και να έχεις δίκιο. Εμένα μου φάνηκε λιγούρης πάντως.

Το κείμενο αυτό είναι μια ιστορία
σε εξέλιξη. Για να διαβάσετε τα
άλλα κομμάτια κάντε κλικ
στο αντίστοιχο νούμερο:
[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10]
[11] [12] [13] [14] [15] [16] [17]
[18] [19] [20] [21] [22]
[23] [24] [25] [26] [27]
[28] [29] [30] [31]

– Φαντάσου ότι δεν έχουμε κάνει ακόμα έρωτα. Αν ήταν να ζητάει μόνο το sex από μένα, δε θα ήταν έτσι τα πράγματα. Είναι βέβαια λίγο οξύθυμος, αλλά φταίω εγώ γιατί φέρομαι ανόητα, δεν είναι δικό του λάθος.
– Οξύθυμος; Σε χτύπησε;
– Όχι, όχι προς θεού. Απλά νευρίασε, γιατί τον έστησα στο ραντεβού μας σήμερα!
– Αμάν εσείς οι γυναίκες, δεν καταλαβαίνεται πόσο σπαστικό είναι να περιμένει κανείς! Πόση ώρα περίμενε ο κακόμοιρος; Καμιά ώρα τον είχες και ξεροστάλιαζε ε;
– Όχι βασικά 4-5 λεπτά ήταν!
– Ορίστε; 4-5 λεπτά; Με κοροϊδεύεις; Νευρίασε για 4-5 λεπτά;
– Ναι τόσο ήταν, αλλά δεν πειράζει εγώ φταίω, εξάλλου εσύ το είπες, είναι σπαστικό να περιμένει κανείς.
– Να περιμένει είπαμε κοριτσάκι μου, όχι να νευριάσει όμως για 5 λεπτά, αυτό είναι γελοίο.
– Και εγώ έτσι νόμιζα, αλλά τον πείραξε πραγματικά. Τέλος πάντων, πες μου εσύ που έχεις φτάσει με την μικρή;

Με το άκουσμα της ερώτησης αυτής, το πρόσωπο του έλαμψε. Είχε τόσο την ανάγκη να μιλήσει σε κάποιον για όλα, να ακούσει μια δεύτερη γνώμη και η Κέλη ήταν το καταλληλότερο πρόσωπο. Την εμπιστεύεται, την ξέρει χρόνια και εκτιμά ιδιαιτέρως την γνώμη της. Αρχίζει λοιπόν να εξιστορεί ότι έχει γίνει με την Έμιλη, τα λεφτά του Νικ, τις πληροφορίες που του έφερε ο Σμίθ και φυσικά το πόσο ερωτευμένος είναι με το μικρό του άγγελο.

- Ποιος Σμιθ; Ο γνωστός ιδιωτικός αστυνομικός; Μαϊκλ αν αυτός σου είπε να μην κάνεις τη δουλειά, δεν πρέπει ούτε να το σκέπτεσαι. Θα βρεθείς μπλεγμένος!
– Δεν μπορώ να τη χάσω, δεν το καταλαβαίνεις; Δεν θέλω και δεν μπορώ να πάρω αυτό το ρίσκο!
– Πλάκα μου κάνεις τώρα; Δεν είστε ζευγάρι ούτε μια εβδομάδα και λες πως δε μπορείς να την χα…

Ξαφνικά τα λόγια της κόβονται. Τι είναι αυτά που λέει στο φίλο της; Πριν λίγο ήταν έτοιμη να εγκαταλείψει την ευκαιρία της ζωής της για τον Ρόμπερτ. Περίεργο πράγμα ο έρωτας, μπορεί να ερωτευτείς κάποιον τρελά με μια ματιά και να θυσιάσεις τα πάντα για για εκείνον χωρίς δισταγμό και δεύτερη σκέψη.

-  …κάνε ότι νομίζεις γλυκέ μου, απλά πρόσεχε σε παρακαλώ, αυτός ο Νικ φαίνετε πολύ επικίνδυνος τύπος. Τώρα που το σκέπτομαι, ο Ρόμπερτ φαίνεται να τον ξέρει καλά, μήπως να τον ρωτήσω; μπορεί να μάθω τίποτα παραπάνω.
– Καλύτερα μην κάνεις τίποτα, δε θέλω να μπλέξεις και εσύ σε αυτή την ιστορία.
– Ξεχνάς φαίνεται τη δουλειά κάνω ε; κάνω έρευνες για υποθέσεις που είναι στα δικαστήρια και έχω αντιμετωπίσει πολύ ποιο δύσκολες καταστάσεις από αυτή. Μην ανησυχείς ξέρω καλά τι κάνω.

Όλα όσα λέει η Κέλη θα ήταν σωστά, αν δεν ήταν τόσο ερωτευμένη. Πως θα μπορούσε μια ερωτευμένη γυναίκα, να αποσπάσει πληροφορίες χωρίς να την πάρει χαμπάρι ο Ρόμπερτ; Ευτυχώς, ο Μαϊκλ ήταν αρνητικός και αυτή τη φορά στην πρόταση της. Δεν θέλει με τίποτα να εκθέσει σε οποιονδήποτε κίνδυνο την φίλη του.

Την ώρα που αυτά συμβαίνουν στο αεροδρόμιο, ο Ρόμπερτ έχει πλέον φτάσει στο διαμέρισμα του αλλά βρίσκεται σε μια κατάσταση παραφροσύνης. Αναζητά την Κάτια στο internet αλλά ούτε εκείνη είναι εκεί να του πει μια κουβέντα να τον ηρεμίσει. Αρπάζει ένα μπουκάλι ουίσκι και αρχίζει να πίνει. Με το μυαλό του κολλημένο στην εικόνα της Νάντιας να κάνει έρωτα, μια κλαίει, μια εξοργίζεται και σπάει πράγματα. Σε μια στιγμή σηκώνεται, πάει προς την κουζίνα, ανοίγει το δεύτερο συρτάρι, αυτό που έχει τα μαχαίρια του, κάτι ψάχνει. Είναι ένα παλιό στρατιωτικό μαχαίρι, που το έχει κρατήσει ως ενθύμιο από το στρατό και τις ειδικές δυνάμεις στις οποίες υπηρέτησε. «Τώρα θα δεις ρε πούστη» Ακούγετε να λέει καθώς κλείνει την πόρτα του διαμερίσματος πίσω του και με το μαχαίρι ζωσμένο πλέον στη μέση.

Μισή ώρα αργότερα, στο αεροδρόμιο, η Κέλη αποχαιρετά τον Μαϊκλ, πρέπει να φύγει ώστε να προλάβει την πτήση της. Ο Μαϊκλ κατευθύνεται προς το αυτοκίνητο και ένα παράξενο συναίσθημα κυριεύει την ψυχή του. Ένα περίεργο βάρος στο στήθος, σαν κάτι κακό να πρόκειται να συμβεί κι αυτός το διαισθάνεται. Αμέσως, παίρνει στα χέρια το τηλέφωνο και καλεί το μικρό του άγγελο. Το τηλέφωνο χτυπά, αλλά δεν απαντάει κανείς. «Θεέ μου! Κάτι δεν πάει καλά το νιώθω!» αρχίζει να τρέχει πλέον προς το αυτοκίνητο του, θέλει όσο μπορεί ποιο γρήγορα να φτάσει στο σπίτι της, να δει τι τρέχει, γιατί δεν απαντά στο τηλέφωνο.

Μπαίνοντας στο αυτοκίνητο ξανά προσπαθεί αλλά μάταια, το τηλέφωνο χτυπά χωρίς να παίρνει καμιά απάντηση. Η ανησυχία πλέον έχει μετατραπεί σε πανικό, ίσως ο Νικ ξέρει που είναι. Μέσα στο κεφάλι του αναζήτα μια λογική αιτία για να καλέσει τον Νικ μες τη νύχτα, «το βρήκα» αναφωνεί καθώς καλεί το νούμερο του.

- Καλησπέρα Νικ
– Καλησπέρα, έλα ρε τι θες τέτοια ώρα;
– Ε, να πήρα να σου πω ότι ίσως να έρθω τελικά στο μαγαζί και σκέφτηκα να περάσω από το σπίτι σου να πάμε μαζί.
– Ατύχησες, δεν είμαι σπίτι και δε θα πάω από εκεί σήμερα γιατί έχω μια δουλειά να τακτοποιήσω. Στο μαγαζί θα αργήσω λίγο να πάω, πάντως αν θέλεις μπορείς να πας, θα έχω ενημερώσει εγώ το μετρ να σε περιποιηθεί για μένα μέχρι να έρθω.
– Καλός Νικ, ίσως τα πούμε εκεί.

- Ποιος ήταν;
– Ο Μαϊκλ, τον θυμάσαι; Φίλος της Κέλη που γνώρισες στο καφέ.
– Α, ο χοντρούλης που γλυκοκοιτάζει την αδερφή σου; Και τι ήθελε;
– Ποια γλυκοκοιτάζει; Τι είναι αυτά που λες;
– Εγώ δε λέω τίποτα, απλά είδα πως την κοίταζε και πως μιλούσαν. Αν δεν ήξερα ότι γνωρίστηκαν εκείνη τη βραδιά, θα έλεγα ότι είναι ερωτευμένοι χρόνια.
– Είσαι ηλίθια! Ο Μαϊκλ με την Έμιλη; Αποκλείεται! Καταρχήν, την ξέρει από μικρό κοριτσάκι και άλλωστε το γούστο της βλαμμένης της αδερφής μου, είναι οι καλογυμνασμένοι μυς και η αλήτικη συμπεριφορά, σίγα μη γυρίσει να κοιτάξει το λαπά.
– Ηλίθια δεν είμαι! και όσο για την αδερφή σου, δεν ξέρω τα γούστα της αλλά σίγουρα δεν είναι πλέον κοριτσάκι αλλά ολόκληρη γυναίκα. Τέλος πάντων, βαρέθηκα να μιλάμε για την αδερφή σου. Τι θα γίνει κουράστηκες κιόλας; Κάτι είχαμε αφήσει στη μέση όταν χτύπησε το τηλέφωνο.

Ενώ αυτά συμβαίνουν στο διαμέρισμα της Νάντιας, ο Μαϊκλ στο αυτοκίνητο του προσπαθεί, για μια ακόμα φορά, να μιλήσει με την Έμιλη. Το τηλέφωνο χτυπά, χτυπά, τίποτα όμως καμιά ανταπόκριση. Λίγο πριν κλείσει παίρνει επιτέλους απάντηση .

- Παρακαλώ;
– Μωρό μου! Επιτέλους έχω σκάσει, που είσαι; γιατί δεν απαντάς; τόσες φορές σε πήρα τηλέφωνο.
– Τι είναι αυτά που λες; στο σπίτι δε με άφησες; που περίμενες να είμαι;
– Γιατί δεν απαντούσες στο τηλέφωνο; τόσες φορές σε πήρα.
– Ήμουν στον κήπο, είχα βγει λίγο έξω να ηρεμίσει το κεφάλι μου. Με ήθελες κάτι;
– Όχι, απλά είχα μια ανησυχία και ήθελα να δω αν είσαι καλά.
– Καλά είμαι χαζό μωρό, καλά είμαι! άντε για ύπνο τώρα. Καληνύχτα!
– Καληνύχτα.

Κλείνοντας το τηλέφωνο, η Έμιλη κατευθύνεται ξανά στον κήπο, το φως του φεγγαριού φωτίζει με τα τριαντάφυλλα και τα άλλα λουλούδια του. Όλο το μέρος μοιάζει μαγική εικόνα, το μόνο σημείο που είναι διαφορετικό, είναι η αριστερή πλευρά του, δίπλα στον μαντρότοιχο. Το πυκνό φύλλωμα των δέντρων που βρίσκονται εκεί, δεν αφήνει το φώς του φεγγαριού να περάσει, δημιουργώντας ένα σημείο τόσο σκοτεινό, που είναι αδύνατον να δεις τι υπάρχει εκεί.

Ξαφνικά, χωρίς να το καταλάβει η Έμιλη, μια λάμψη σπάει το βαθύ σκοτάδι. Είναι η αντανάκλαση από το φως το φεγγαριού στη λεπίδα του μαχαιριού που κρατά στα χέρια ο Ρόμπερτ. Ο Ρόμπερτ, που στέκεται εκεί αρκετή ώρα, προσπαθώντας να βρει τη δύναμη και το κουράγιο για να κάνει αυτό για το οποίο ήρθε. Να στερήσει από το Νικ ότι αγαπά ποιο πολύ στη ζωή, την αδερφή του.

- Συνεχίζεται… [Κλικ Εδώ]


VN:F [1.9.22_1171]
Σας άρεσε αυτό που διαβάσατε; Με πόσα αστέρια το βαθμολογείτε;
Rating: 10.0/10 (1 vote cast)
VN:F [1.9.22_1171]
Rating: +1 (from 1 vote)
Κι όμως, την αγαπώ ακόμα... [Part 15], 10.0 out of 10 based on 1 rating
Be Sociable, Share!

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Copyright © 2016 GTM All rights reserved.
desk-mess-mirrored v

web analytics