Κι όμως, την αγαπώ ακόμα… [Part 14]

Μεγάλοι έρωτες…

Μεγάλοι έρωτες…

Ενώ αυτά συμβαίνουν στην παραλία, στην καφετέρια τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά από αυτά που θα περίμενε ο Ρόμπερτ. Όταν σχεδίαζε την αποψινή νύχτα με την Κάτια, δε φανταζόταν ποτέ ότι η Νάντια θα εμφανιζόταν με τον Νικ και μάλιστα σαν ζευγάρι.

Έχουν περάσει ήδη δυο ώρες και πλέον είναι τόσο εμφανής ο εκνευρισμός του, που η Κέλη δίπλα του όχι μόνο δεν ξέρει τι να κάνει για να τον ηρεμίσει, αλλά κατηγορεί και τον εαυτό της για αυτό που συμβαίνει. Σε κάποια στιγμή, είναι τόσο μεγάλη η συναισθηματική της φόρτιση, που την παίρνουν τα κλάματα. Τότε μόνο, ο Ρόμπερτ αντιλαμβάνεται την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί και προσπαθεί να συνεφέρει την Κέλη.



Το κείμενο αυτό είναι μια ιστορία
σε εξέλιξη. Για να διαβάσετε τα
άλλα κομμάτια κάντε κλικ
στο αντίστοιχο νούμερο:
[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10]
[11] [12] [13] [14] [15] [16] [17]
[18] [19] [20] [21] [22]
[23] [24] [25] [26] [27]
[28] [29] [30] [31]

- Συγνώμη μωρό μου. Αλήθεια συγνώμη, δεν ήξερα ότι θα σε πείραζε τόσο πολύ που καθυστέρησα. Δεν ξέρω τι άλλο να σου πω. Συγνώμη!
– Έλα ηρέμισε μην κλαις, απλός εκνευρίστηκα σαν άνθρωπος και εγώ. Είναι προσβλητικό για μένα να με βλέπει ο κόσμος να σε περιμένω μέσα στο δρόμο. Καταλαβαίνεις ελπίζω.
– Συγνώμη, συγνώμη.
– Σταμάτα έλα, πέρασε τώρα, άσε τα συγνώμη και έλα στην αγκαλιά μου, απλά μην το ξανακάνεις.
– Ναι, Ναι ότι πεις εσύ αντράκι μου.

Καθώς η Κέλη γέρνει στην αγκαλιά του, στο πρόσωπο του Ρόμπερτ σχηματίστηκε ένα περίεργο χαμόγελο. Θα έλεγε κανείς ότι απέκτησε ξαφνικά αυτοπεποίθηση, είναι η πρώτη φορά άλλωστε που νιώθει τόσο άντρας και αρχηγός, πρώτη φορά γυναίκα είναι τόσο υποταγμένη σε αυτόν. Με την Κέλη να είναι πλέον στην αγκαλιά του και νιώθοντας κυρίαρχος του παιχνιδιού, σκύβει και της δίνει ένα παθιασμένο φιλί με στιλ που θα ζήλευαν οι μεγάλοι δημιουργοί του σινεμά. Κατά την διάρκεια του φιλιού, με την άκρη του ματιού του, αντιλαμβάνεται κάτι περίεργο. Η Νάντια, που μέχρι πριν από λίγο, δεν του είχε ρίξει ούτε ματιά, τον κοιτά επίμονα και φαίνετε εκνευρισμένη. «Λες να έπιασε το κόλπο;» σκέπτεται, καθώς δεν αφήνει πλέον την Κέλη να μετακινηθεί από την αγκαλιά του. Σε μια στιγμή, με μια απότομη κίνηση η Νάντια σηκώνεται από τη θέση της, φανερά εκνευρισμένη, και λέει στον Νικ.

- Πάμε να φύγουμε!
– Γιατί; Κάτσε λίγο ακόμα.
– Θα έρθεις ή θα φύγω μόνη;
– Οκ, οκ πάμε, μισό λεπτάκι να πληρώσω και φύγαμε.

Αφού πληρώνει, σηκώνονται να φύγουν και χαιρετά, από μακριά, το Ρόμπερτ και την Κέλη, σε αντίθεση με την Νάντια που έχει γυρίσει την πλάτη της στο ζευγάρι. Με το που βγαίνουν έξω από το μαγαζί, η Νάντια ξεσπά σε έντονα γέλια.

- Τι έπαθες πάλι; έχεις αρχίσει και τα χάνεις ή μου φαίνεται;
– Δεν τον είδες τον ηλίθιο; προσπαθούσε να με κάνει να ζηλέψω; και με ποια; με την Κέλη! που τη βλέπω και γυρίζουν τα άντερα στο στομάχι μου.
– Ηλίθιος, ηλίθιος, σε πείραξε όμως η όλη ιστορία.
– Τι λες μωρέ και εσύ τώρα, άσε δεν ξέρεις. Απλά θέλω να πάμε σπίτι. Πάμε;
– Πάμε.

Τώρα που η Νάντια έφυγε, στο μυαλό του Ρόμπερτ έχει σχηματιστεί η εντύπωση ότι πέτυχε το στόχο της η αποψινή βραδιά. «Τελικά είναι πολύ γάτα η Κάτια, δαιμόνιο μυαλό, πέτυχε το σχέδιο!» αυτά σκέπτεται και ένα πλατύ χαμόγελο κάνει την εμφάνιση του στο πρόσωπο του. Βλέποντας τον να έχει αλλάξει πλέον διάθεση, η Κέλη βρίσκει την ευκαιρία και του λέει για την εξέλιξη στο γραφείο και το πόσο σημαντικό είναι αυτό το ταξίδι για την καριέρα της.

- Και εγώ θα μείνω εδώ μόνος μου;
– Έλα μωρό μου, μην μου παραπονιέσαι, είναι πολύ σημαντικό για μένα να πάω σε αυτό το ταξίδι.
– Εγώ δε μετράω καθόλου για σένα δηλαδή; Δε με σκέπτεσαι που θα είμαι εδώ μόνος; Ούτε καν να σε κάνω δική μου δεν έχω προλάβει.
– Τι θέλεις μωρό μου να κάνω; Να μην πάω;

Ξαφνικά η ευχάριστη είδηση έγινε δίλημμα; Μα πώς είναι δυνατόν να μην καταλαβαίνει το πόσο σημαντικό είναι για εκείνη αυτό το ταξίδι; Καθώς η Κέλη περιμένει να ακούσει την απάντηση από το στόμα του Ρόμπερτ, στο μυαλό της έχει ήδη πάρει την απόφαση της, αν της το ζητήσει θα μείνει μαζί του και δεν θα πάει στο ταξίδι. Δεν μπορεί να αντέξει πάλι να είναι μόνη και χωρίς κάποιον να την αγαπά.

Στην παραλία, ο Μαϊκλ με την Έμιλη έχουν παραδοθεί στο θεό έρωτα και συνεπαρμένοι όπως είναι δεν νιώθουν το χρόνο να περνά. Από την άλλη πλευρά μέσα στο αυτοκίνητο του Νικ, και καθώς πλησιάζουν στο σπίτι του, στρέφεται προς την Νάντια και της λέει.

- Λογικά θα είναι η αδερφή μου σπίτι, δε νομίζω να σε πειράζει;
– Όχι τι να με πειράζει. Α έχω μια ιδέα!
– Τι ιδέα;
– Το πρωί πήγα για ψώνια και πήρα μερικά καινούργια εσώρουχα καθώς και ένα σετ ζαρτιέρες, αλλά, άστο βλακεία, πάμε καλύτερα σπίτι σου να πιούμε κανένα ποτάκι με την αδερφή σου.

Ο Νικ με ένα απότομο χειρόφρενο, αλλάζει φορά στο αυτοκίνητο και έχει πλέον κατεύθυνση το σπίτι της Νάντια. Φαίνετε πως, για αυτή τη φορά, η τύχη ήταν με το μέρος του Μαϊκλ και της Έμιλη. Στην παραλία όπου βρίσκετε ακόμα το ζευγάρι, η Έμιλη ξαφνικά αντιλαμβάνεται τι ώρα είναι και πετάγετε πάνω αναστατωμένη.

- Σήκω, σήκω γρήγορα, πρέπει να με πας σπίτι!
– Τι έπαθες; γιατί κάνεις έτσι; ο αδερφός σου θα είναι στο μαγαζί.
– Όχι, όχι πάντα περνάει από το σπίτι να τσεκάρει ότι είμαι εκεί και μετά φεύγει! Σήκω σε παρακαλώ, μπορεί να είναι ήδη εκεί.
– Οκ, πάμε να φύγουμε. Έλα μην ανησυχείς, έτσι κι αλλιώς του έχω πει ότι θα καθυστερούσαμε στο γραφείο.
– Καλά πάμε.

Στη διαδρομή για το σπίτι, η Έμιλη δείχνει προβληματισμένη, είναι άραγε η ανησυχία για τον αδερφό της, που της προκαλεί αυτό τον προβληματισμό ή κάτι άλλο τη βασανίζει;

Πίσω στην καφετέρια ο Ρόμπερτ σε μια κρίση ανθρωπιάς αποφασίζει να μην τραβήξει άλλο την ιστορία, άλλωστε, με την Κέλη μακριά από τα πόδια του, θα μπορούσε να κάνει για μια ακόμα φορά κίνηση προς την Νάντια.

- Να πας λοιπόν, αφού είναι τόσο σημαντικό για σένα, αρκεί να πάρεις τον υπολογιστή σου μαζί, να μιλάμε τουλάχιστον μέσω Νετ.
– Μωράκι μου, μωράκι μου σε λατρεύω! Ήξερα πόσο υπέροχος είσαι!
– Μικρό μου, πρέπει να φύγουμε, γιατί έχω να πάω σε μια επείγουσα δουλειά.
– Μα καρδούλα μου, σε λιγότερο από δυο ώρες πετάω, δεν μπορεί να περιμένει; Να πάμε μαζί τουλάχιστον στο αεροδρόμιο;
– Όχι, δυστυχώς πρέπει να πάω.
– Καλά, όπως νομίζεις.

Την ίδια στιγμή στο αυτοκίνητο του Μαϊκλ, η Έμιλη φαίνεται φοβερά στρεσαρισμένη και στενοχωρημένη. Εκείνος βλέποντας την έτσι προσπαθεί να καταλάβει τι έπαθε ξαφνικά.

- Τι τρέχει; φοβάσαι να μην είναι ο αδερφός σου σπίτι; Σου είπα ότι του έχω εξηγήσει ηρέμισε σε παρακαλώ.
– Όχι δεν είναι αυτό.
– Δεν είναι ο αδερφός σου; Τότε; Τι είναι;
– Σε παρακαλώ μην επιμένεις.
Απαντά σχεδόν δακρυσμένη.
– Έκανα κάτι που δεν έπρεπε; Είπα κάτι; Σε παρακαλώ δεν μπορώ να σε βλέπω έτσι!
– Σε παρακαλώ στο ζητώ σαν χάρη, μην επιμένεις δεν μπορώ να σου πω.

Έχουν φτάσει πλέον στο σπίτι και διαπιστώνουν ότι ο αδερφός της δεν είναι εκεί. Η Έμιλη καληνυχτίζει τον Μαϊκλ, αλλά δεν φαίνεται να έχει ηρεμίσει πολύ και δείχνει ακόμα αρκετά στενοχωρημένη. Εκείνος από την πλευρά του, προσπαθεί να καταλάβει τι είναι αυτό που έκανε την διάθεση της να αλλάξει τόσο πολύ; Είναι κάτι σχετικά με τον αδερφό της και την πίεση που της ασκεί ή έκανε κάτι εκείνος που δεν έπρεπε. Αλλιώς φανταζόταν τη διάθεση του, μετά από το υπέροχο ερωτικό δέσιμο που είχαν στην παραλία. Σαστισμένος και βασανίζοντας το μυαλό του με διάφορα υποθετικά σενάρια, ξεκινά το αυτοκίνητο του με κατεύθυνση πως το σπίτι του.

Εν τω μεταξύ, η Κέλη έχει αφήσει το Ρόμπερτ σε ένα στενό δρομάκι που της ζήτησε και ξεκινά για το σπίτι της. Αναζητώντας πως θα περάσει την υπόλοιπη ώρα πριν το ταξίδι, αποφασίζει να πάρει τον Μαϊκλ τηλέφωνο.

- Έλα ψυχή μου, λοιπόν έχω αρκετή ώρα μέχρι να μπω στο αεροπλάνο θέλεις να πιούμε καφεδάκι στο αεροδρόμιο και να τα πούμε;
– Οκ, εγώ σπίτι πήγαινα έτσι κι αλλιώς και δεν έχω κάτι να κάνω.
– Ωραία, θα περάσω από το σπίτι, να πάρω τα πράγματα μου και δίνουμε ραντεβού στο αεροδρόμιο σε 20 λεπτά. Εντάξει;
– Ναι, θα τα πούμε εκεί.

Πίσω στο στενάκι, ο Ρόμπερτ έχει ήδη αρχίσει να περπατά. Στο τέλος αυτού του δρόμου είναι ένα μικρό πάρκο, περιτριγυρισμένο από κτήρια, αλλά εκείνον τον ενδιαφέρει μονάχα ένα από αυτά. Ποιο συγκεκριμένα, ένα διαμέρισμα του δευτέρου ορόφου, το διαμέρισμα της Νάντιας. Η περιοχή είναι γνώριμη για εκείνον, καθώς έχει βρεθεί εκεί πολλές φορές χαζεύοντας το διαμέρισμα της, από την ταράτσα ενός εγκαταλελειμμένου κτιρίου. Η Νάντια, είχε τη συνήθεια να κυκλοφορεί με τα εσώρουχα μέσα στο σπίτι, με τις κουρτίνες της συνέχεια ανοιχτές λες και δεν την ενδιέφερε αν την έβλεπε κανείς.

Το πάθος που νιώθει για εκείνη, θα έλεγε κανείς ότι αγγίζει τα όρια της ψύχωσης. Καθώς ανεβαίνει, για μια ακόμα φορά, στην ταράτσα του εγκαταλελειμμένου κτιρίου, από το παράθυρο της σκάλας παρατηρεί, ότι δίπλα στο σπίτι της Νάντιας είναι παρκαρισμένη η μερσεντες του Νικ. «Δεν μπορεί! Αφού του είπα είναι δική μου! Αποκλείεται!». Φτάνοντας στην ταράτσα, ψαχουλεύει κάτι σε ένα παλιό ντεπόζιτο. Είναι ένα ζευγάρι κιάλια, τα έχει εκεί κριμένα για να μπορεί να βλέπει, κάθε φορά που πηγαίνει, καλύτερα την αγαπημένη του.

Παίρνει τη γνωστή του πλέον θέση, στο περβάζι της ταράτσας και κοιτάζει προς το διαμέρισμα. Μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα το χρώμα του αλλάζει, ασπρίζει σαν να έχει δει φάντασμα ή κάτι τρομακτικό. Οι κουρτίνες στο διαμέρισμα είναι πάλι ανοιχτές με αποτέλεσμα, ο Ρόμπερτ να μπορεί να δει καθαρά τι γίνεται στο καθιστικό του διαμερίσματος. Δεν μπορεί να δεχτεί, δεν μπορεί πιστέψει, αυτό που βλέπουν τα μάτια του. Κι όμως, είναι αλήθεια η Νάντια, που τόσο πολύ αγαπά και θέλει, κάνει έρωτα με το Νικ, εκεί μπροστά του, χωρίς να νοιάζονται αν τους βλέπει κανείς, με ανοιχτές τις κουρτίνες και τα φώτα. Για το Ρόμπερτ, αυτό είναι το χειρότερο σενάριο που μπορούσε να φανταστεί. Ο Νικ το ίνδαλμα του, που τόσα έχει κάνει για αυτόν, να είναι με την κοπέλα που λατρεύει. Δεν είναι δυνατό να συνεχίσει να βλέπει, πετάει τα κιάλια στην άκρη της ταράτσας και αρχίζει να κατεβαίνει ξανά τα σκαλιά.

«Δεν μπορεί, δεν είναι δυνατόν, αφού την είδα ζήλεψε, το ξέρω ότι με θέλει! Αυτό το κάθαρμα φταίει, την παρέσυρε, βρήκε την ευκαιρία που ήταν στενοχωρημένη όταν με είδε με την Κέλη. Ναι, ναι αυτό είναι. Θα μου το πληρώσει όμως! Θα τον εκδικηθώ!»

Παραπατώντας και μην μπορώντας να συγκρατήσει τα δάκρυα του, κατευθύνεται πλέον προς το σπίτι του. Μες στο μυαλό του, ένα μόνο πράγμα έχει τώρα πια, πώς να εκδικηθεί τον Νικ. Θέλει τόσο πολύ να του στερήσει κάτι, κάτι που αγαπά, θέλει να τον δει να λυγίζει, όπως λύγισε και αυτός σε εκείνη την ταράτσα.

- Συνεχίζεται… [Κλικ Εδώ]


VN:F [1.9.22_1171]
Σας άρεσε αυτό που διαβάσατε; Με πόσα αστέρια το βαθμολογείτε;
Rating: 10.0/10 (1 vote cast)
VN:F [1.9.22_1171]
Rating: +1 (from 1 vote)
Κι όμως, την αγαπώ ακόμα... [Part 14], 10.0 out of 10 based on 1 rating
Be Sociable, Share!

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Copyright © 2016 GTM All rights reserved.
desk-mess-mirrored v

web analytics