Κι όμως, την αγαπώ ακόμα… [Part 31]

Κι όμως, την αγαπώ ακόμα…

Κι όμως, την αγαπώ ακόμα…

Ο Πίτερ σωριάζεται στον καναπέ, δεν μπορεί να έκανε λάθος, να έπεσε τόσο έξω στην εκτίμηση του για το χαρακτήρα της, είναι δυνατόν; Είναι δυνατόν αυτή η γλυκύτατη ύπαρξη να είναι έτσι; «Για όνομα του θεού φοράει πιζάμες με λαγουδάκια! Αν ήταν έτσι δεν θα έδειχνε κάτι εχθές το βράδυ;» Τις σκέψεις του διακόπτει η φωνή του φίλου και συνεργάτη του.

«Πίτερ! Σύνελθε πρέπει να δούμε τι θα κάνουμε!»
«Πήγαινε στο δικαστήριο ζήτησε αναβολή μιας μέρα»
«Με ποια δικαιολογία;»
«Δεν ξέρω βρες κάτι, δήλωσε ασθένεια! Κάνε ότι θες! Δε με νοιάζει! Πάρε την αναβολή. Σήμερα είναι Παρασκευή, οπότε έχουμε στη διάθεση μας τρις μέρες για να λύσουμε το πρόβλημα, πρέπει να μιλήσω με την Κέλη, δεν μπορεί να είναι αλήθεια αυτό»
«Πίτερ σε καταλαβαίνω, αλλά σκέψου λογικά! Βλέπεις τις φωτογραφίες, τι άλλο θέλεις!; Όσο σκέπτομαι ότι θέλαμε να την βάλουμε και στο γραφείο σαν συνέταιρο, τρελαίνομαι!»
«Κάνε αυτό που σου είπα, θα βρούμε τη λύση και την αλήθεια»


Το κείμενο αυτό είναι μια ιστορία
σε εξέλιξη. Για να διαβάσετε τα
άλλα κομμάτια κάντε κλικ
στο αντίστοιχο νούμερο:
[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10]
[11] [12] [13] [14] [15] [16] [17]
[18] [19] [20] [21] [22]
[23] [24] [25] [26] [27]
[28] [29] [30] [31]

Καθώς ο Κριστοφέρ φεύγει για το δικαστήριο, εκείνος είναι ακόμα στον καναπέ, νιώθει να μην έχει δυνάμεις να μετακινήσει το σώμα του. «Να έπεσα τόσο έξω; Ξανά;» Η σκέψη του ταξιδεύει μερικά χρόνια πριν, όταν είχε νιώσει ξανά το σκίρτημα στην καρδιά του, όταν για πρώτη φορά είδε την αγάπη στα μάτια μιας γυναίκας, τουλάχιστον αυτό νόμιζε τότε.

Άβγαλτος στα μονοπάτια του έρωτα, γοητεύτηκε από τα υπέροχα πράσινα μάτια της Σούζαν. Εκείνη γνώριζε καλά το παιχνίδι, δεν άργησε να καταλάβει τον έρωτα του. Ο Πίτερ έκανε όνειρα, όνειρα που έφταναν μέχρι το κατώφλι της εκκλησίας, όμως λογάριαζε χωρίς τον ξενοδόχο. Η Σούζαν, από την πρώτη τους συνάντηση, είχε στόχο μονάχα ένα πράγμα, τα χρήματα που είχε ο Πίτερ. Τη μέρα που εξαφανίστηκε, χωρίς να αφήσει κανένα ίχνος πίσω της, είχε ήδη καταφέρει να του αποσπάσει 50.000 ευρώ. Κι όμως, εκείνος την έψαχνε για μήνες, όχι για τα χρήματα, απλά γιατί ήθελε να την ξαναδεί. Ήταν έτοιμος να της συγχωρέσει τα πάντα, αρκεί να γύριζε κοντά του, όμως τίποτα δεν ήταν αληθινό, ούτε καν επώνυμο της, έτσι ο Πίτερ έχασε για πάντα τα ίχνη της.

Από τότε άλλαξε, σκλήρυνε, για χρόνια ήταν ο συναισθηματικός εφιάλτης κάθε γυναίκας, το κάθαρμα που έμπαινε στη ζωή των γυναικών μονάχα για το σεχ και τίποτα άλλο. Είχε χτισεί ένα πελώριο κάστρο γύρο από την καρδιά του και καμία γυναίκα δεν μπορούσε να το κλονίσει, μέχρι που ήρθε στη ζωή του η Κέλη. Εκείνη η όμορφη κοπέλα του γραφείου, που λόγο του κανόνα που είχαν θεσπίσει με τον Κρίστοφερ, προσπαθούσε πάντα να μη την βλέπει σαν γυναίκα. Εκείνη όμως τον κέρδιζε μέρα με την μέρα, ώρα με την ώρα, λεπτό με το λεπτό, κάθε κουβέντα της, κάθε κίνηση της, ήταν και μια μικρή ρωγμή στο κάστρο του. Μέχρι που κατέρρευσε και τώρα είναι πάλι στο ίδιο σημείο, απογοητευμένος, προδομένος. Αν την πρώτη φορά ήταν η απειρία του η δικαιολογία, τώρα τι έφταιξε; Μήπως τελικά το πρόβλημα είναι ο ίδιος και όχι οι γυναίκες;

Την ίδια στιγμή ο Μαϊκλ έχει μόλις ξυπνήσει. Στην πραγματικότητα δεν έχει κοιμηθεί καθόλου, μονάχα το τελευταίο μισάωρο κατάφερε ο ύπνος να κερδίσει τις σκέψεις που βασάνιζαν το μυαλό του. Δεν μπορεί να βγάλει από το μυαλό του το πρόσωπό της, όταν μιλούσε για τον Έρικ. Το πάθος, η ένταση, το χρώμα που είχε η φωνή της, έδειχναν έναν άνθρωπο που ακόμα αγαπά και ενδιαφέρεται, κι αυτό, εκείνος, δεν μπορούσε να το αντέξει, την αγαπά τόσο πολύ που η ζήλεια τον τρελαίνει. Κι αν έχει δίκιο ο αδερφός της; Αν ακόμα βλέπει τον Έρικ κρυφά; Αυτός τι ρόλο παίζει στη ζωή της;

Τις σκέψεις του αυτές διακόπτει ένα ζεστό φιλί στο μάγουλο από τα χείλη της, νιώθει την ανάσα της πάνω στο πρόσωπο του. Πριν από τα χθεσινά γεγονότα, αυτό θα ήταν αρκετό να τον κρατήσει με ένα πλατύ χαμόγελο στα χείλη για τουλάχιστον δυο μέρες, τώρα όμως με τα βίας το χαμόγελο εμφανίζεται στο πρόσωπό του. Εκείνη που μπορεί να τον διαβάσει σαν ανοιχτό βιβλίο, αισθάνεται ότι κάτι δεν πάει καλά

«Μωρό μου τι συμβαίνει;»
«Τι να συμβαίνει; Τίποτα δεν συμβαίνει»
«Αγάπη μου τι έχεις; Αφού σε καταλαβαίνω»
«Άσε με ρε Έμιλη πρωί-πρωί, που με καταλαβαίνεις κιόλας! Λίγα έγιναν εχθές; Κόντεψα να πάω κρατούμενος και χωρίς να ξέρω το γιατί, δεν φτάνει αυτό;»
«Καλά καρδούλα μου, ηρέμισε, δεν είπα τίποτα, σε είδα προβληματισμένο και ρώτησα τι έχεις, αυτό είναι όλο. Μόλις έρθει ο Νικ θα μας εξηγήσει»
«Πρέπει να πάω στο σπίτι να αλλάξω, δεν μπορώ να πάω με αυτά τα ρούχα στο γραφείο»
«Εντάξει μωρό μου, θα τα πούμε εκεί»

Μετά από λίγα λεπτά η Έμιλη είναι μπροστά στη πόρτα και αποχαιρετά τον Μαϊκλ. Όταν εκείνος χάνεται από το οπτικό της πεδίο, βγάζει το κινητό της από την τσέπη και πληκτρολογεί ένα νούμερο, νούμερο που δεν είναι καταχωρημένο στον τηλεφωνικό της κατάλογο, άλλα με την άνεση που το πληκτρολογεί, μπορεί κανείς να καταλάβει ότι το γνωρίζει πάρα πολύ καλά.

«Καλημέρα! Μπορείς να είσαι εδώ σε 10 λεπτά;»
«Ναι θα είμαι. Είσαι καλά; Σε ακούω κάπως ανήσυχη»
ακούγετε να της λέει μια αντρική φωνή από την άλλη πλευρά της γραμμής.
«Δεν έχω τίποτα, απλά φρόντισε να είσαι εδώ στην ώρα σου»

Κλείνοντας το τηλέφωνο ένας αναστεναγμός φεύγει απ’ τα στήθια της, τα μάτια της είναι βουρκωμένα και κλείνοντας την πόρτα πίσω της, ένα δάκρυ δραπετεύει και αρχίζει να κυλά στο μάγουλο της.

Η ώρα είναι 8:00, ο Πίτερ που βρίσκετε ακόμα στον καναπέ βυθισμένος στις σκέψεις του, ξαφνικά με ένα τίναγμα του κεφαλιού προς τα επάνω, σαν να τον χτύπησε ρεύμα με μικρή ισχύ, ακούγετε να ψιθυρίζει «Πρέπει να μάθω γιατί, πρέπει να μάθω» και συγκεντρώνοντας όλες του τις δυνάμεις σηκώνεται και κατευθύνεται προς το δωμάτιο της Κέλη. Περπατώντας στο διάδρομο, το βήμα του γίνετε αργό, σαν να προσπαθεί το σώμα του να τον κρατήσει μακριά απ’ εκείνη. Η καρδιά του χτυπά δυνατά, τα χέρια του έχουν αρχίσει να ιδρώνουν, κρατά τις αγγελίες σφιχτά στα χέρια. Ρίχνει μια τελευταία ματιά στις φωτογραφίες, ίσως επιθυμώντας να πιστοποιήσει ότι είναι πραγματικές, ότι δεν τις φαντάστηκε μέσα από ένα κακό όνειρο, με όσο κουράγιο του έχει απομείνει χτυπά την πόρτα της.

Η Κέλη μη γνωρίζοντας τι έχει ειπωθεί ανάμεσα στον Πίτερ και τον Κριστοφέρ πριν, είναι έτοιμη για το δικαστήριο. Ακούγοντας το χτύπημα στην πόρτα, κατευθύνεται προς αυτή με ένα χαμόγελο που φτάνει μέχρι την ψυχή της. Είναι πολύ μεγάλη μέρα για εκείνη σήμερα. Από τη μια συναισθηματικά, είναι έναν άνθρωπο που νιώθει πως τη σκέπτεται και την φροντίζει, από την άλλη επαγγελματικά, θα παρουσιάσει για πρώτη φορά τη δουλειά της σε δικαστήριο με τηλεοπτική κάλυψη. Η καλύτερη μέρα της ζωής της… μέχρι που ανοίγοντας την πόρτα βλέπει το πρόσωπο του. Αμέσως χάνεται το χαμόγελο της, αντιλαμβάνεται ότι κάτι δεν πάει καλά, για την ακρίβεια κάτι έχει πάει απίστευτα λάθος, δεν τον έχει ξαναδεί ποτέ σε τέτοια κατάσταση.

«Τι τρέχει; Τι έπαθες; Τι σου είπε ο Κριστοφέρ;» ρωτά γεμάτη αγωνία.
«Ας μπούμε μέσα, δεν είναι πράγματα αυτά να τα κουβεντιάζουμε στο διάδρομο» η φωνή του ηχεί αυστηρή, απότομη, εχθρική.
Με την πόρτα να κλείνει, εκείνη περπατά μπροστά από τον Πίτερ και χωρίς να γυρίσει να τον κοιτάξει, απλά κατεβάζοντας ελαφρά το κεφάλι σαν παιδάκι που μόλις πιάστηκε να κάνει αταξία, του λέει με τρεμάμενη φωνή.
«Έγινε κάτι; Έκανα κάτι εγώ;» στο άκουσμα της λέξης «εγώ» ο Πίτερ σφίγγει με δύναμη τα χαρτιά που κρατά στα χέρια του. Είναι ξεκάθαρο ότι προσπαθεί να καταπιέσει το θυμό και τα νεύρα του, όταν της απάντα κοφτά «κάθισε», δείχνοντας με το χέρι του τον καναπέ που βρισκόταν δίπλα της, εκείνος επιλέγει να καθίσει απέναντι της, στην πολυθρόνα που υπάρχει εκεί.
«Γιατί δεν έκατσε δίπλα μου;» είναι η πρώτη σκέψη της καθώς παρατηρεί για πρώτη φορά τα χαρτιά που ο Πίτερ έχει στα χέρια, δεν μπορεί όμως να δει τι είναι.

«Δεν μου λες Κέλη, να σου κάνω μια ερώτηση, αλλά θέλω την αλήθεια. Που βρήκες τα στοιχεία για την υπόθεση;»
«Σου είχα εξηγήσει και τότε βρε Πίτερ. Μια φίλη μου, είχε κάποιες διασυνδέσεις με μια ομάδα ατόμων, μέσα στην ομάδα αυτή ήταν και η γυναίκα του πελάτη μας. Γιατί με ρωτάς τώρα κάτι τέτοιο; Γιατί έχεις αυτό το ύφος;»
«Άσε το ύφος μου κατά μέρος και απάντησε μου!»
«Σου απάντησα! Τι άλλο θέλεις να σου πω;»
«Δηλαδή, εσύ, δεν έχεις καμία σχέση με τέτοιες ομάδες ατόμων; Έτσι δεν είναι;»
«Παλάβωσες βρε ματάκια μου; Τι είναι αυτά που μου λες; Αλλά ακόμα κι αν είχα, πιστεύεις ότι είμαι τόσο ηλίθια, ώστε να βγω στο δικαστήριο και να παρουσιάσω τα στοιχεία; Θα έθετα σε κίνδυνο όλη την υπερασπιστική γραμμή μας! Αυτό ήταν; Ο εισαγγελέας ισχυρίζεται κάτι τέτοιο; Α τον αχρείο! Κι εσύ τον πίστεψες;!»

Ο Πίτερ δεν απαντά, φέρει τα χαρτιά σε σημείο που να μπορεί να διαβάσει το κείμενο, αλλά ταυτόχρονα τα προστατεύει με τέτοιο τρόπο ώστε να μην μπορεί εκείνη να δει το περιεχόμενο και αρχίζει να διαβάζει
«Αν ξέρεις πώς να υποτάξεις μια γυναίκα, είμαι έτοιμη να σου δοθώ και να κάνω ότι εσύ θέλεις αφέντη»
«Τι είναι αυτό;»
«Δεν ξέρεις τι είναι; Δεν το έχεις ξανακούσει ποτέ; Μήπως τουλάχιστον γνωρίζεις ποια είναι αυτή στις φωτογραφίες;»
και πετά στο τραπεζάκι τα χαρτιά που κρατούσε τόση ώρα με ευλάβεια στα χέρια. Εκείνη τα παίρνει στα χέρια της… Δεν μπορεί να πιστέψει αυτό που βλέπει. Τα μάτια της πλημμυρίζουν με δάκρυα, τα χέρια της αρχίζουν να τρέμουν, καθώς τον ακούει να λέει
«Νομίζω ότι εμείς οι δύο τελειώσαμε, ελπίζω να σου έχει απομείνει λίγο φιλότιμο και να παραιτηθείς από την εταιρία χωρίς να απαιτείς αποζημίωση»
«Πίτερ»
καταφέρνει να ψελλίσει, καθώς βρίσκεται σε κατάσταση σοκ «να σου εξηγήσω, δεν…δεν…»
«Είσαι εσύ γυμνή, σε μια δεκάδα αγγελίες ζητώντας αφέντη, θα μου πεις τώρα ότι δεν είναι αυτό που νομίζω; Δεν ήμουν αρκετά καλός μαζί σου; Μήπως θέλεις να αρχίσω να σε χτυπάω για να νιώσεις γυναίκα!;» μην αντέχοντας άλλο τα νευρά του, σηκώνεται από την πολυθρόνα και πηγαίνει προς το παράθυρο.
«Σε ικετεύω δώσε μου 2 λεπτά μονάχα, να σου εξηγήσω, μετά πέταξε με έξω, σε παρακαλώ!»
«Μάζεψε τα πράγματα σου και εξαφανίσου! Όλες ίδιες πουτάνες είστε! Δεν έχουμε τίποτα να πούμε! Δίνε του!»
Εκείνη με τα μάτια της να τρέχουν σαν βροχή πέφτει στα πόδια του και με μια κραυγή του φωνάζει
«Σε παρακαλώ! Δύο λεπτά μονάχα! Άκουσε με!»

- Συνεχίζεται… [Κλικ Εδώ]

VN:F [1.9.22_1171]
Σας άρεσε αυτό που διαβάσατε; Με πόσα αστέρια το βαθμολογείτε;
Rating: 8.2/10 (16 votes cast)
VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 0 (from 6 votes)
Κι όμως, την αγαπώ ακόμα… [Part 31], 8.2 out of 10 based on 16 ratings
Be Sociable, Share!

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Copyright © 2016 GTM All rights reserved.
desk-mess-mirrored v

web analytics