Φιλότιμο, αρχοντιά και φιλοξενία

Posted by gtm on Aug 14, 2009 in Προβληματισμοί |
Φιλότιμο, αρχοντιά & φιλοξενία

Φιλότιμο, αρχοντιά & φιλοξενία

Σήμερα ένα περιστατικό με έκανε να θυμηθώ το συχωρεμένο τον παππού μου, από τον οποίο έχω πάρει το όνομα μου και ελπίζω και κάποια καλά στοιχεία του χαρακτήρα μου.  Όταν ήμουνα παιδί μου έλεγε πάντα ιστορίες για το φιλότιμο, για την αρχοντιά και την Κρητική φιλοξενία. Για αρχές και αξίες ζωής, πράγματα που με έκαναν να νιώθω περήφανος που είμαι Έλληνας και Κρητικός.

Υπάρχουν ακόμα μνήμες στο μυαλό, από τα παιδικά μου χρόνια, χαραγμένες για πάντα μέσα μου. Στο οροπέδιο του Λασιθίου, θυμάμαι ακόμα να έρχονται τουρίστες στα χωριά και ο κόσμος, αυτός ο απλός υπέροχος κόσμος, αγρότες, βοσκοί άνθρωποι κουρασμένοι από τα βάσανα της ζωής, να τους προσφέρουν το λιγότερο, ένα ποτήρι νερό και μια καρέκλα για να ξαποστάσουν. Κι ας μην μπορούσαν να συνεννοηθούν, κι ας μην μπορούσαν να καταλάβουν λέξη από ότι άκουγαν. Αυτά τότε πριν από χρόνια.

Έρχομαι λοιπόν στο σήμερα και στο κέντρο της πόλης του Ηρακλείου, η ώρα είχε φτάσει 12:00 και εγώ βρισκόμουν στο αυτοκίνητο μου μπλεγμένος σε ένα απίστευτο (όχι και τόσο απίστευτο για την πόλη του Ηρακλείου) μποτιλιάρισμα. Τα αυτοκίνητα κολλημένα το ένα πίσω από το άλλο να κινούνται μονάχα μερικά μέτρα και μετά πάλι ακινησία. Εκεί που βρισκόμουν λοιπόν να λέω στον εαυτό μου πόσο βλάκας είμαι, που μπήκα στην πόλη τέτοια ώρα με το αμάξι, βλέπω με την άκρη του ματιού μου κάτι που μου τράβηξε την προσοχή.

Στα 6-7 μέτρα από εμένα μια παρέα 5 Γιαπωνέζων, να βρίσκονται στην άκρη του δρόμου, στην διάβαση πεζών, προφανώς να θέλουν να περάσουν στην άλλη πλευρά. Όποιος τους έβλεπε, θα μπορούσε άνετα να διακρίνει τον τρόμο στα μάτια τους, ήταν λες και τους είχε επιτεθεί ο Γκονζίλα από την ομώνυμη ταινία. Λογικό αν σκεφτεί κανείς τον πανικό που επικρατεί τέτοιες ώρες στο κέντρο. Πλησιάζοντας λοιπόν, κάνω αυτό που κάνω πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, όχι μόνο για ξένους τουρίστες, αλλά και για οποιονδήποτε άνθρωπο που θα δω να θέλει να περάσει απέναντι σε μια τέτοια κατάσταση. Σταματάω και τους κάνω νόημα να περάσουν.

Με μια χαρακτηριστική κίνηση ο ένας από αυτούς μου λέει ευχαριστώ. Αυτό το ευχαριστώ με έκανε να νιώσω υπερήφανος για την κληρονομιά που μου άφησαν οι πρόγονοι μου και τον τίτλο που φέρω με καμάρι, ότι είμαι Κρητικός! Ξαφνικά και πριν ακόμα περάσουν οι άνθρωποι μπροστά από το αυτοκίνητο μου ακούγετε ένα δυνατό παρατεταμένο κορνάρισμα από πίσω μου ακριβώς. Κοιτάζω στον καθρέπτη και βλέπω σε ένα KIA Picanto μια κοπέλα 23-25 χρόνων, ντυμένη με πολύ όμορφα ρούχα, να χτυπιέται και κάτι να λέει. Δεν άκουσα τη είπε, είμαι σίγουρος όμως από το ύφος της, ότι αν τα άκουγε η μάνα της θα κοκκίνιζε και εκείνη από ντροπή . Έβαλα πρώτη έκανα 5-6 μέτρα, τόσο είχε προχωρήσει η ουρά, και σταμάτησα ξανά στο μποτιλιάρισμα.

Άραγε είναι τόσο δύσκολο να φερόμαστε ανθρώπινα στους συνανθρώπους μας;

Κοστίζει τίποτα να συμπεριφερόμαστε σαν όντα με νοημοσύνη και συναίσθημα και όχι σαν άγρια ζώα;

Ίσως τελικά εγώ να είμαι λάθος και εκτός εποχής. Ίσως ποιος ξέρει…



VN:F [1.9.22_1171]
Σας άρεσε αυτό που διαβάσατε; Με πόσα αστέρια το βαθμολογείτε;
Rating: 8.9/10 (8 votes cast)
VN:F [1.9.22_1171]
Rating: +2 (from 2 votes)
Φιλότιμο, αρχοντιά και φιλοξενία, 8.9 out of 10 based on 8 ratings
Be Sociable, Share!

Tags: , , , , , , ,

Copyright © 2016 GTM All rights reserved.
desk-mess-mirrored v

web analytics